Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Είμαστε δύο Ρεθυμνιώτες, ο ένας πρώην, ο άλλος νυν μετανάστης, ο ένας
Έλληνας, ο άλλος Αλβανός. Θέλουμε να αφηγηθούμε μια θλιβερή φανταστική ιστορία
για να διαφωτίσουμε μια άλλη, δυστυχώς πραγματική. Βρισκόμαστε στο Pforzheim,
μια μικρή γερμανική πόλη. Σε ένα μπαρ, μια παρέα Ελλήνων μεταναστών, δεύτερης
γενιάς, “πλακώνεται” με μια ομάδα “καθαρόαιμων” Γερμανών. Αφορμή είναι η
ελληνική σημαία στην μπλούζα ενός από την παρέα των Ελλήνων μεταναστών… Ο
καβγάς τελειώνει με αμφίπλευρες φάπες… Ύστερα από πέντε ώρες, οι
Γερμαναράδες συγκροτούν ομάδα επτά ατόμων, συγγενείς επί το πλείστον, για να
δώσουν ένα μάθημα στους dreckiger Auslaender: ένα γερμανικό αντίστοιχο του
δικού μας “κωλοαλβανού”. Επειδή δεν βρίσκουν κάποιον από αυτούς που ήρθαν στα
χέρια, επιλέγουν έναν άσχετο με τον καβγά, αρκεί που είναι Έλληνας, επειδή
τυχαίνει να ξέρουν το σπίτι του. Έτσι εισβάλλουν στο σπίτι ενός ανήλικου
Έλληνα μετανάστη, τα χαράματα της Πρωτοχρονιάς, φωνάζοντας πως θέλουν να πιούν
ελληνικό αίμα, δέρνουν τον άρρωστο πατέρα του, κυνηγούν τον ίδιο στην ταράτσα
του σπιτιού και τον σφάζουν με 17 μαχαιριές: μέχρι που η λάμα κόλλησε στο
άψυχο σώμα του…

Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση να ονομάσουμε τη φρικιαστική πράξη
λιντσάρισμα. Και τη συμπεριφορά των Γερμαναράδων ακραιφνώς ρατσιστική…
Βάλετε όμως στη θέση του Pforzheim το Ρέθυμνο, στη θέση του Έλληνα μετανάστη
έναν πραγματικό Αλβανό μετανάστη, ονόματι Εντισόν Γιάχαϊ και στη θέση των
Γερμαναράδων μια ομάδα Ελλήνων συμπατριωτών μας. Τα πάντα αλλάζουν: το
λιντσάρισμα γίνεται “μεμονωμένο συμβάν”, η ρατσιστική πρόθεση “ξεκαθάρισμα
λογαριασμών”.

Μας λένε πως δεν είναι το ίδιο. H Κρήτη φημίζεται για τα όπλα και τη
βεντέτα. Αλλά το να εισβάλεις σε ξένο σπίτι τα χαράματα το απαγορεύουν ακόμα
και οι κανόνες της πιο άγριας βεντέτας. Το να εισβάλεις σε ξένο σπίτι για να
κατακρεουργήσεις έναν ανήλικο Αλβανό μετανάστη με 17 μαχαιριές, γιατί θέλεις
να δώσεις ένα μάθημα στους “κωλοαλβανούς”, αυτό φαίνεται να το υπαγορεύουν οι
κανόνες της πιο άγριας μισαλλοδοξίας.

Οι Αλβανοί μετανάστες στο Ρέθυμνο διαδήλωσαν μετά τη δολοφονία. Όχι
μόνο γιατί δολοφονήθηκε ένας συμπατριώτης τους, αλλά επειδή φοβούνται πως ο
καθένας από αυτούς μπορεί να είναι το επόμενο “τυχαίο” θύμα ενός τέτοιου
“μεμονωμένου συμβάντος”. Και ακόμα χειρότερα: γιατί νιώθουν ότι τους Αλβανούς
μπορείς να τους σφάζεις με το έτσι θέλω και πάλι να τη βγάζεις καθαρή. Έχουν
άδικο άραγε που νιώθουν έτσι όταν βλέπουν στα δελτία των ειδήσεων να
παρελαύνουν “έντιμοι πολίτες” που λένε “καλά να πάθουν οι Αλβανοί”; Όταν ο
Μαξίμ Ζελίν, που φέρεται να κατακρεούργησε μια άτυχη Ελληνίδα με 17 μαχαιριές,
είναι για τα MME “κτήνος” και προ παντός “Ρώσος κακοποιός”, ενώ ο Έλληνας
υπήκοος που κατακρεούργησε έναν ανήλικο Αλβανό μετανάστη με 17 μαχαιριές είναι
“φαντάρος”, “πρωταθλητής εφήβων στην άρση βαρών”, “ήσυχο παιδί που δεν είχε
δώσει ποτέ αφορμή” και προ παντός ποτέ “Έλληνας”; Τα μεγάλα κακά
αρχίζουν από τη μικρή διαφθορά των λέξεων.

Αύριο, Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2006, εδώ στο Ρέθυμνο, στις επτά το
απόγευμα, Έλληνες και μετανάστες θα διαδηλώσουν μαζί. Για να δώσουμε το μήνυμα
ότι δεν πρόκειται για σύγκρουση Ελλήνων και Αλβανών, αλλά για σύγκρουση όσων
θέλουν μια δημοκρατική ελληνική κοινωνία της συνύπαρξης με εκείνους που θέλουν
μια ελληνική κοινωνία των φυλετικών συγκρούσεων και της μισαλλοδοξίας…
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.

Αλβάρο Ντιμίτρι – Θανάσης Μαρβάκης»

ΥΓ: Δεν είχα τελειώσει την αντιγραφή της επιστολής όταν το γραφείο μου
άρχισε να τρέμει από τον σεισμό… Πιασμένος από τον φόβο, σκέφθηκα πως σε
αυτήν τη ζωή είμαστε όλοι μετανάστες: μέτοικοι με μια προσωρινή άδεια
παραμονής πάνω στη γη, αθεράπευτα περαστικοί…

LINK:

* www.gkapllani.com