ΓNΩMH Ξενύχτι και ποδόσφαιρο

Πολύς ντόρος έγινε τελευταία με τα νυχτοπερπατήματα κάποιων παικτών. Μέχρι και
πρόστιμα έπεσαν «για να βάλουν μυαλό τα άτακτα παιδιά». Όλοι ή σχεδόν όλοι
στάθηκαν στον τύπο και παραμέρισαν την ουσία. Το θέμα είναι εάν και πόσο
ξενυχτάει κάποιος παίκτης ή εάν αποδίδει τα αναμενόμενα στο γήπεδο; Είμαστε
της άποψης ότι το δεύτερο είναι αυτό που απασχολεί και όχι το πρώτο.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε άσους παγκόσμιας εμβέλειας, οι οποίοι ξενυχτούσαν,
έπιναν, κάπνιζαν, αλλά τις Κυριακές στα γήπεδα ζωγράφιζαν με την μπάλα και
μάγευαν τον κόσμο. Θα μπορούσαμε επίσης να αναφέρουμε εκατοντάδες χιλιάδες
επαγγελματίες που δεν έκαναν τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά, περιέργως, στους
αγωνιστικούς χώρους ξεχώριζαν μόνο για την… κορμοστασιά τους! Από μπάλα,
δηλαδή, δεν είχαν ιδέα. H άποψη ότι μια επαγγελματική ομάδα για να προοδεύσει
πρέπει να έχει στις τάξεις της ιερομόναχους, ασκητές και υπάκουα άτομα δεν
έχει τεκμηριωθεί στην πράξη. Δεν υποστηρίζουμε ότι σώνει και καλά μπάλα
παίζουν μόνον τα… ρεμάλια. Αλλά όπως και να το κάνουμε, τα γήπεδα ποτέ δεν
υπήρξαν χώροι διαβίωσης για Χερουβείμ και Σεραφείμ. Ένας επαγγελματίας
κρίνεται από το ταλέντο, τις ικανότητες, την προσφορά, τη διάρκειά του.

Δεν κρίνεται με μέτρα της Αρχιεπισκοπής. Πουθενά στους άγραφους νόμους του
ποδοσφαίρου δεν αναφέρεται ότι οι παίκτες πρέπει να είναι ξεκομμένοι από τη
διασκέδαση. Και όπως έλεγε και ο μεγάλος Βουγιαντίν Μπόσκοφ για τους
πιτσιρικάδες της Σαμπντόρια του ’90 (Βιάλι, Μαντσίνι, Λομπάρντο κ.λπ.), «εάν
δεν ξενυχτήσουν τώρα που είναι νέοι, πότε θα το κάνουν;». Έλα ντε…