Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε, Συνυπάρχουμε;”, εύχομαι όσα θα σας γράψω να μη σας
φανούν σκέτη ανοησία. Είμαι μετανάστρια και εργάζομαι ως οικιακή βοηθός,
δηλαδή καθαρίζω σπίτια. Στην Αλβανία σπούδασα Μαθηματικά, αλλά η μαθηματική
ελπίδα της ξενιτιάς είναι η επιβίωση… Έχω δύο παιδιά, μία κόρη και έναν γιο,
που πηγαίνουν σε ελληνικό σχολείο…

Κάθε φορά που έρχονται οι γιορτές νιώθω μια ανεξήγητη μελαγχολία. Ίσως
φταίει το γεγονός ότι νιώθω ακόμα ξένη, και όταν νιώθεις ξένη τις γιορτές αυτό
σου αφήνει ένα κενό στην ψυχή. Τα παιδιά μου βέβαια δεν νιώθουν καμία
μελαγχολία τις γιορτές, γιατί προφανώς δεν νιώθουν ξένα. Μη με παρεξηγήσεις
όμως, γιατί τις γιορτές τις χαίρομαι πάντα. Έτσι και αλλιώς, μπακλαβά και
κανταΐφι είχαμε εκεί πάνω, μπακλαβά και κανταΐφι έχουμε και εδώ… Για να
διώξω τη μελαγχολία μου, προχθές που είχα άδεια, έβαλα τα καλά μου και μαζί με
μια ξαδέλφη πήραμε το τρένο και πήγαμε στο Mall. Είχα ακούσει γι’ αυτό στα
σπίτια που καθαρίζω. Mall στα αλβανικά σημαίνει πόθος και πραμάτεια μαζί. Και
το Mall ήταν ακριβώς έτσι. Περιπλανηθήκαμε, θαυμάσαμε και αφού δεν αγοράσαμε
τίποτα γυρίσαμε στο σπίτι…

Με το που ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, βλέπω τον άνδρα και τα
παιδιά μου κολλημένα στην τηλεόραση. “Τι έγινε;”, τους ρωτάω. “Ξέχασε το
σπίτι…”, μου απαντάει κοφτά ο άνδρας μου. Ψάχνουμε εδώ και τρεις μήνες ένα
σπίτι να νοικιάσουμε, να φύγουμε από το υπόγειο που μένουμε τόσα χρόνια.
Μεγάλωσαν και τα παιδιά, ξέρεις… Το πρόβλημα είναι ότι οι ιδιοκτήτες μόλις
μαθαίνουν ότι είμαστε Αλβανοί βρίσκουν δικαιολογίες και μας διώχνουν. Όταν ο
ιδιοκτήτης είναι άνδρας λέει ότι δεν θέλει η γυναίκα του. Όταν είναι γυναίκα
λέει ότι δεν θέλει ο άνδρας της…

Προσπαθούσα να καταλάβω τι σχέση είχε η τηλεόραση με το σπίτι που
ψάχναμε, όταν είδα στην οθόνη τη φάτσα ενός νεαρού και από κάτω τη λέξη
“Αλβανός”. Τότε έμαθα για το φονικό και τους δύο νεκρούς αστυνομικούς. Το αίμα
μου πάγωσε. Κάθε φορά που κάποιος Αλβανός μετανάστης κάνει κάτι, νιώθω
απελπισμένη. Μάλιστα μια φορά έχασα τη δουλειά μου γι’ αυτόν τον λόγο.
Πρόπερσι, με την απαγωγή έγινε αυτό… Το χειρότερο όμως είναι ότι κάθε φορά
που γίνεται κάτι, και αρχίζει η τηλεόραση με το “Αλβανός έκανε” και “Αλβανός
έσφαξε”, μου κρατάνε μούτρα τα ίδια τα παιδιά μου… Δεν το έχετε δοκιμάσει
αυτό, και εύχομαι να μην το δοκιμάσετε ποτέ, γιατί είναι σαν να σας σφάζουν τα
ίδια τα παιδιά σας… Αλλά τα καταλαβαίνω τα παιδιά μου, γιατί και αυτά
βρίσκουν κρεμασμένα μούτρα στο σχολείο και εκδικούνται εμένα για την καταγωγή
τους, που τους τιμωρεί…

Αυτά σκεφτόμουν λοιπόν ενώ πήγαινα να ξεντυθώ στο υπνοδωμάτιο, όταν
ακούω τον άνδρα μου να φωνάζει πανηγυρικά όπως κάνουν στο ποδόσφαιρο: “Δεν το
έκανε ο Αλβανός, το έκανε ο Ρώσος, ο Ρώσος, ακούς, δόξα σοι ο Θεός…”.
Χάρηκαν όλοι, χάρηκα κι εγώ. Μετά φοβήθηκα με τη χαρά μου: “Μα δεν είναι
τρελό, σκέφθηκα, αντί να θλίβεσαι για τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν να
χαίρεσαι που ο δολοφόνος είναι Ρώσος, Κινέζος ή Έλληνας;”…

Αυτά ήθελα να σας διηγηθώ… Ευχή μου είναι να ζούμε σε έναν κόσμο
λιγότερο αιματηρό, όπου τα παιδιά των μεταναστών θα υπερηφανεύονται ή θα
ντρέπονται μονάχα για τις δικές τους πράξεις και όχι για την καταγωγή τους…
Τρομάζω στη σκέψη ότι μπορεί να ζήσουν σε μια κοινωνία όπου οι θύτες και τα
θύματα θα είναι “δικά μας” και “δικά τους”…».

Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή

LINK:

* www.gkapllani.com