Eπιστροφές δεκτές!

Μεγάλη επιστροφή, είπαν στις ειδήσεις. Μέγεθος, ωστόσο, σχετικό πάντα με την
υπόλοιπη ειδησεογραφία και άκρως υποκειμενικό, ανάλογα με το αν επιστρέφεις
εσύ ή οι άλλοι. Τι να σου κάνουν και διόδια και λιμάνια με τόσα πηγαινέλα
δεξιά και αριστερά.

«Black & White 050505» Simple Minds (V2)

Ο Τζιμ Κερ, πρότυπο ακέραιου χαρακτήρα, έτοιμος για το «Theme for Big(ger) Cities»

«Επιστρέφω αμέσως» έγραφε η πινακίδα, κρεμασμένη έξω από το γραφείο υποθέσεων
«Κοινός Νους». Μια τροφαντή αράχνη γύρω μαρτυρούσε πως από εκείνο το «αμέσως»
είχε περάσει πολύς καιρός. Έτσι συμβαίνει με αυτά τα πράγματα – δεν γίνεται να
κάνεις comeback και να επιστρέφεις από το περίπτερο που πετάχτηκες για
τσιγάρα. Και ο Τζιμ Κερ δεν υπήρξε ποτέ διάσημος καπνιστής – για την αδυναμία
του στο ωραίο φύλο τον ξέραμε κυρίως. Ο Τζιμ Κερ, πάντως, γύρισε σπίτι. Το
γραφείο άνοιξε και μας περιμένει και ένας άνεμος ανανέωσης φυσά παντού – εκτός
και αν είναι το αποσμητικό χώρου, το οποίο κάνει πραγματικά καλή δουλειά.

Μισό λεπτό, δεν πρόκειται για φρεσκάρισμα, ξαναζεσταμένα φαγητά και «βρε πώς
πέρασαν τα χρόνια». Με όλη την καχυποψία που οφείλει κανείς να έχει απέναντι
σε κάθε είδους επιστροφή (με ή χωρίς απόδειξη και να μην καταστραφεί,
παρακαλώ, η συσκευασία) πρέπει να τους το αναγνωρίσεις.

Οι Simple Minds ούτε που κάθησαν να τσεκάρουν με ποιους όρους παίζεται τώρα το
παιχνίδι. Σκωτσέζικα αγύριστα κεφάλια; Μπορεί. Με το «Stay Visible», πρώτο
πρώτο, στέλνουν τα γκάλοπ που έβγαζαν κυβερνήσεις για… καραμέλες. Θέλετε να
δείτε πώς ακριβώς γίνεται; Ακούστε: ήχος που βγάζει λάμψεις, ροκ έπειτα από
αναζωογονητικό ντουζ, μπιτ που σκάβει το έδαφος και η φωνή του Κερ ακέραιη.
Ανακηρύσσω το «Black & White» επιστροφή της χρονιάς. Και γίνεται ακόμη
καλύτερο: θα περάσουν από Αθήνα τον Απρίλιο να μας τα πουν και λάιβ. [B+]

«Siberia» Echo and the Bunnymen (Hitch Hyke)

Ήταν το βορεινό δωμάτιο στο παλιό σπίτι που έκανε πολύ κρύο τον χειμώνα και το
λέγαμε Σιβηρία, όπως τώρα οι Echo and The Bunnymen από το Λίβερπουλ λένε το
άλμπουμ τους, που πιστεύω – έτσι όπως ακούω μελαγχολικά και πικραμένα και
ωραία τα τραγούδια τους – πως αυτό το κρύο που υπαινίσσονται είναι γύρω τους,
οι παγωμένες «επιτυχίες» τα κρυσταλλιασμένα είδωλα και οι κατεψυγμένες φωνές.
Σαν να ανάβει το τζάκι ο Ίαν Μακάλοχ και να λειώνει τους πάγους – κάτι που
μπορεί να στοιχίσει ακριβά κάποια στιγμή στην ανθρωπότητα, δηλαδή το να
λειώσουν οι πάγοι. «Stormy Weather» γι’ αυτό ντύσου καλά, έστω και αν
«Everything Kills You», μακριά όσο η Σιβηρία δίπλα μας. Ο ορισμός του
γλυκόπικρου τραγουδιού – με υπογραφή και εγγύηση Bunnymen, που κάτω από τις
περιστάσεις καταγράφεται σαν ακόμη ένα σαγηνευτικό comeback, τη σωστή ώρα,
στον σωστό τόπο, από τους σωστούς ανθρώπους. Μήπως εμείς είμαστε σε λάθος
μέρος; [B]

«Beachhead» The Fleshtones (Yep Rec)

Έπειτα από κάμποσα χρόνια ακατάπαυστου σφυροκοπήματος ηλεκτρικής κιθάρας και
ατέλειωτων χιλιομέτρων γκαραζιέρικου ροκ εν ρολ πρέπει να παραδεχθείς πως
υπάρχουν κάτι τύποι εκεί έξω (δες Fleshtones) που το λέει η καρδιά τους και αν
θέλεις σε πάνε άλλο τόσο δρόμο για να νιώσεις σαν να έχεις ζήσει την
πραγματική έκρηξη του πανκ στη Νέα Υόρκη και το τρελό ελληνικό καλοκαίρι μαζί
σαν μία εμπειρία. Και τυχαίο δεν είναι που όταν παίζουν στα μέρη μας κάνουν
σοβαρούς κατά τα άλλα ανθρώπους να χάνουν τον έλεγχο και να χορεύουν σαν να
ανέβηκαν στην πίστα να πάρουν φωτογραφία την Κοκκίνου με το κινητό.
Απομακρυνθήκαμε όμως και κινδυνεύουμε να χάσουμε την εξαιρετική συγκυρία όπου
οι φίλοι μας οι ‘Tones πιάνουν δουλειά με τον μίστερ Ρικ Μίλερ – δεξί χέρι των
(oυάου!) Southern Culture on the Skids – στο φουλ σε ρετρό εξοπλισμό στούντιό
του, για δεύτερη φορά με τη Yep Rec (που οι κυκλοφορίες της είναι μία και μία)
πάνω σε ντουμπλ-φας ροκ εν ρολ που «δεν είναι τίποτε καινούργιο, απλώς
μεγαλύτερο και καλύτερο». Ξέρεις τι είναι αυτό; E, τότε μη βλέπεις πολλή
τηλεόραση.

Αν ο Νιλ Ντάιμοντ είναι ο αγαπημένος σας καλλιτέχνης, στοίχημα πως οι System
of a Down δεν ήταν στη λίστα με τα δώρα που είχατε ζητήσει από τον συμπαθή
προμηθευτή με τα κόκκινα. Πείτε όμως πως κατά λάθος τού πέφτει το CD τους εκεί
που αφήνει το σάλι για τη γιαγιά. Τότε υπάρχουν τρεις μόνο λύσεις: A. Κρατήστε
το μακριά από τη γιαγιά. B. Χαρίστε το κάπου που δεν έχουν ακούσει ποτέ Νιλ
Ντάιμοντ. Γ. Απολαύστε το δυνατά και κάντε την επανάστασή σας – πρόκειται για
ρωμαλέο, πολιτικό, εύστροφο, φουρτουνιασμένο ροκ αρμενο-αμερικανικής ραφής.
Φίνο πράγμα.