Προτιμούν το τσίμπημα από το δάγκωμα!

![]() |
Στη ζούγκλα Σαντέρμπανς στο Μπανγκλαντές ο κίνδυνος έχει το χρώμα της
μέλισσας και το μέγεθος της τίγρης. Τίποτα από αυτά όμως δεν φαίνεται ικανό να
αποθαρρύνει τους κυνηγούς του υγρού χρυσού, όπως αποκαλείται το άγριο μέλι, το
οποίο αποτελεί πηγή βιοπορισμού, πλούτου αλλά και ατέλειωτης αγωνίας.
![]() |
|
Οι κυνηγοί μελιού είναι αναγκασμένοι να σκαρφαλώνουν στα δέντρα με γυμνά |
«H ανθρώπινη σάρκα είναι γλυκιά. Και όταν τη δοκιμάσει μια τίγρη, τότε ο
άνθρωπος γίνεται το αγαπημένο της θήραμα. Μια τίγρη σκότωσε 84 ανθρώπους κατά
τη δεκαετία του ’90. Τελικά τη βρήκαμε και την πυροβολήσαμε…». H απειλή
είναι σαφής, σύμφωνα με όσα μαρτυρεί ο Αμπντούλ Γουάτζεντ, αξιωματούχος της
Δασικής Υπηρεσίας στη νοτιοδυτική ακτή του Μπανγκλαντές, και επικρέμαται πάνω
από 100.000 χωρικούς, ψαράδες, ξυλοκόπους, και κυνηγούς… μελιού – έτσι
ονομάζονται όσοι χάνονται στα βάθη της ζούγκλας, αναζητώντας το υγρό χρυσάφι.
Οι τελευταίοι είναι αυτοί που προφανώς κινδυνεύουν περισσότερο αφού είναι
αναγκασμένοι να σκαρφαλώνουν στα δέντρα με γυμνά χέρια, μιμούμενοι τις
αγριόγατες, για να ανακαλύψουν τις χαμένες στην πυκνή βλάστηση κηρήθρες.
Επίσης, ποιος μπορεί να αγνοήσει τον κίνδυνο από τις οργισμένες γιγάντιες
μέλισσες, που δέχονται τους… απρόσκλητους επισκέπτες στις φωλιές τους;
H αλήθεια είναι πάντως πως αν κανείς τη γλιτώσει με ένα τσίμπημα μέλισσας,
πρέπει να αισθάνεται τυχερός. Το κεντρί αυτής της μέλισσας είναι βέβαια
οδυνηρό – ο πόνος που προκαλεί είναι σαν τσίμπημα με καυτή βελόνα – υπάρχουν
όμως και χειρότερα… Όπως η επίθεση από μια τίγρη της Βεγγάλης – ένα ζώο
μήκους 3 μέτρων που κινείται αθόρυβα και του αρέσει η ανθρώπινη σάρκα. Μόνο σε
μια περιοχή του νησιού Γκαμπούρα, αυτές οι τίγρεις σκότωσαν 300 ανθρώπους τα
τελευταία 20 χρόνια. Ο Αχμέντ Αλί Ταραφντάρ, 80 χρονών σήμερα, είναι ένα από
τα λίγα θύματα που στάθηκαν τυχερά. Επέζησε και μαζί του αποκαλύφθηκε και η
ιστορία που έγινε παραμύθι μεταξύ των 7.000 κατοίκων.
![]() |
|
Μόνο σε μια περιοχή του νησιού Γκαμπούρα, οι τίγρεις σκότωσαν 300 ανθρώπους |
Τους ακολουθούσε. Πριν από επτά χρόνια είχε ξεκινήσει μαζί με άλλους
τέσσερις κυνηγούς μελιού για να μαζέψουν ξύλα στο δάσος. Πίσω τους βρισκόταν
μια τίγρη της Βεγγάλης, που τους ακολουθούσε, καθώς φαίνεται, βήμα προς βήμα.
Όμως εκείνοι δεν είχαν αντιληφθεί το παραμικρό. Μέχρι που τους επιτέθηκε… «H
τίγρη μας χτύπησε σαν αστραπή. Με άρπαξε και με κράτησε για ένα – δυο λεπτά».
Το σαρκοφάγο ζώο τον χτύπησε πισώπλατα. Στη συνέχεια τον γρατσούνισε στο
στήθος και έμπηξε τα δόντια του στον δεξί του ώμο, μπροστά και πίσω. Δεν
χωρούσε αμφιβολία, θα τον κατασπάραζε, όμως ο γιος του Ταραφντάρ, τη χτύπησε
στο κεφάλι με ένα μαχαίρι, κι έτσι γλίτωσε…
Δεν είναι ο πρώτος, και σίγουρα δεν θα είναι και ο τελευταίος που φέρει στο
σώμα του σημάδια από τίγρη. H κατάσταση όμως θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί
πολύ χειρότερα. Όπως συνέβη με τον Αμπντούλ Γκαφούρ Γκαζί. Ο Γκαζί είχε πάει
στο δάσος για να μαζέψει μέλι, όταν του επιτέθηκε μια τίγρη. Ο θάνατός του
ήταν ακαριαίος. «Διαμαρτυρόμουν κάθε φορά που ετοιμαζόταν να μπει βαθιά στη
ζούγκλα για να μαζέψει μέλι», λέει η χήρα του, Τζαχανάρα, η οποία τώρα
στηρίζεται στους τρεις γιους της, ηλικίας από 10 ώς 18 ετών για να ζήσουν την
οικογένεια. Τα αγόρια είναι ψαράδες, όμως δεν κερδίζουν περισσότερα από 75
λεπτά ημερησίως. Ο άνδρας της έφερνε στο σπίτι περίπου τα διπλάσια… «Είναι
επικίνδυνη δουλειά η συλλογή μελιού. Όμως τα πεινασμένα στομάχια μας τον
ανάγκασαν να πάει».
Το μέλι κάνει τη… διαφορά
H πείνα και η επιθυμία για τον υγρό χρυσό… Το άγριο μέλι του δάσους
Σαντέρμπανς δεν είναι όμοιο με αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ράφια
των σούπερ μάρκετ. Στο βάζο έχει σκούρο χρώμα, όμως στο φως του ήλιου γίνεται
χρυσαφί και η μυρωδιά του θυμίζει λεβάντα συνδυασμένη με βελανιδιά.
Όπως κάθε πολυτελές εμπόρευμα, η τιμή του είναι ανάλογη του βάρους του. Στην
τοπική αγορά, το κιλό ξεπερνά τα δύο ευρώ, ποσό τεράστιο αν αναλογιστεί κανείς
ότι κατά μέσο όρο οι κάτοικοι ζουν με 70-75 λεπτά ημερησίως.















