MATIEΣ Παράδεισος

Λαχανιασμένες μέρες όλες αυτές που τα πάντα στολίζονται, η πόλη πάμφωτη τρέχει
στους δρόμους της, οι ευχές πάνε κι έρχονται, τυπικές δυστυχώς και κρύες
συνήθως, και ο τζόγος σπάει όλα τα ρεκόρ της χρονιάς. (Παλιά, δεν λέω πότε,
«δεν μαρτυράω φύλλα», πιάναμε την πόκα γύρω στα Χριστούγεννα και τελειώναμε
του Αϊ-Γιαννιού! Και τότε ήταν που ο Μπίστικας, ενώ οι γόπες είχαν γεμίσει
ολόκληρο το δωμάτιο, πρωτόπε, καλαμπουρίζοντας, το περίφημο: «Να γιατί
χρειάζονται οι γυναίκες: για να φτιάχνουν καφέδες και να αδειάζουν τα
τασάκια!»).

Λαχανιασμένες μέρες, αλλά εγώ είμαι μάλλον… σορολοπιαστός! Το τελευταίο μου
χρονογράφημα το έγραψα πριν από μία εβδομάδα! Στις 21 Δεκεμβρίου. Σάββατο και
Δευτέρα δεν βγήκαν εφημερίδες, χθες η στήλη είχε επιστολές και μόλις σήμερα
ξαναμπαίνω στον στίβο. Και ακολουθεί καινούργιο αραλίκι: αύριο και μεθαύριο
επιστολές, το Σάββατο «κλειστόν», Κυριακή αργία και δουλειά μόνο για το φύλλο
της Δευτέρας!

Στο παρελθόν, όποτε δεν κυκλοφορούσαν εφημερίδες λόγω απεργίας των
δημοσιογράφων πάθαινα «στερητικό σύνδρομο», γιατί δεν μπορούσα να βάλω μπρος
το εικοσιτετράωρό μου αν δεν διάβαζα πρωί πρωί τον Τύπο. Είμαι άρρωστος μ’
αυτήν την ιστορία. Και πολλοί άλλοι, φαντάζομαι. Τώρα, όμως, με τις γιορτές
και τις αργίες δεν μου καίγεται καρφί! Βλέπω ειδήσεις σε διάφορα τηλεοπτικά
κανάλια, όλες τις ώρες και, μέχρις ενός σημείου, καλύπτεται η δίψα μου για
«νέα». Φυσικά, πάντοτε «κάτι μου λείπει». Αλλά μη τα θέλουμε και όλα δικά
μας…

Κάτι που σκέφτομαι αδιάκοπα: Πώς να «περπάτησε» εφέτος η αγορά; Οι φωταψίες
των πόλεων, για να «ξεμυαλιστεί» ο κόσμος και να πάει στα μαγαζιά, να δει, να
λογαριάσει και να ψωνίσει, απέδωσαν; Ή είχαμε και τούτη τη φορά «στάση
εμπορίου» λόγω «έλλειψης χρημάτων;» Μία συνάδελφος (Μαρία Δεληθανάση) έγραψε
στην «Καθημερινή» (11/12) ότι η κίνηση είναι πεσμένη, συγκριτικά με πέρυσι,
20-30%. Και, φυσικά, αιτία είναι η «οικονομική κρίση».

Ας ελπίσουμε ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί αυτό το τριήμερο. Και προσοχή – όπως
σημειώνει η M. Δεληθανάση – στα παιχνίδια. Πολλά, φερμένα από την Κίνα, δεν
είναι μόνο κακής ποιότητας – γι’ αυτό και πωλούνται φτηνά – αλλά και
επικίνδυνα. Θυμάμαι, παιδί, τα μπατίρια, όπως οι δικοί μου, δεν πλησίαζαν τις
βιτρίνες της Πανεπιστημίου και της Σταδίου. Αγοράζαμε παιχνίδια, χειροποίητα
τα περισσότερα, από τους πάγκους της Αιόλου. Και τα φχαριστιόμασταν. Στο κάτω
κάτω, ένας μπόμπιρας και με δύο σπιρτόκουτα, που είναι όμορφα βαμμένα, μπορεί
ν’ αγγίξει τον Παράδεισο.

Καλή Πρωτοχρονιά.