ANAΛΩΣIMA Φθαρμένο λούνα παρκ

Στην αλλοπρόσαλλη πλατεία μας, που λέγεται «Πρωτομαγιάς», ήρθε για τις γιορτές
ένα λούνα παρκ από αυτά τα τρις και τετράκις μεταχειρισμένα, με μικρά τρενάκια
και φουσκωτά κάστρα – τσουλήθρες. Τα μικρά παιδιά όμως δεν βλέπουν τα
ξεβαμμένα χρώματα, τραβάνε τα παλτά των γονιών να τους δώσουν ευρώ, να ανέβουν
στα μικροσκοπικά βαγόνια. Κι οι γονείς, με πρόσωπα κόκκινα από το κρύο, τα
τραβάνε να φύγουνε, να πάνε γρήγορα στο σπίτι. Τα τρένα μένουν άδεια, μου
έρχεται να παρα-καλέσω μερικούς από αυτούς τους γονείς, κάνετε λίγη υπομονή,
σταθείτε λίγο, δώστε του τα ψιλά να κάνει ένα γύρο το πιτσιρίκι, θα κρατήσει
τόσο λίγο καιρό αυτό το μικρό μέγεθος! Πριν το καταλάβετε καλά καλά, θα έχει
μεγαλώσει και δε θα χωράει σ’ αυτές τις μικρούτσικες

καρεκλίτσες.

Είναι μια σταλιά ο καιρός που μπορεί να επιθυμεί ένα παιδί αυτή τη σαχλαμάρα,
κρατάει ελάχιστα η μαγεία που το κάνει να μην προσέχει πόσο παλιά και
σαραβαλιασμένα είναι τα οχήματα, πόσο κακότεχνα τα ψεύτικα σπιτάκια των
σταθμών, πόσο πασαλειμμένα τα χρώματα των κάστρων. Μέχρι να φτάσετε στο σπίτι
θα έχει κιόλας ψηλώσει και την επόμενη φορά που θα περάσετε από την πλατεία θα
είναι ήδη αργά. Πονηρεύονται τόσο γρήγορα τα άτιμα τη σήμερον ημέρα. Θα το
δουν τότε μέσα στη φτώχεια του το λούνα παρκ, θα καταλάβουν και δε θα θέλουν.
Είναι παιδιά ενημερωμένα αυτά, θα έχουν γίνει ξεφτέρια με την πληροφορική και
τις γυαλιστερές εικόνες, θα θέλουν τρένα διαστημικά και διαστημόπλοια, και πού
θα τα βρείτε; Σταθείτε, δώστε τους ένα ευρουδάκι, να ανέβουν στη σακαράκα και
να τη χαρούν πριν να είναι εντελώς χαμένη η ευκαιρία.