ANAΛΩΣIMA Περφόρμανς

Στις αίθουσες του Μεγάρου Μουσικής φαντάζουν παράξενα τα έργα της
αμφισβήτησης, επαναστατικά μηνύματα, πότε υπονοούμενα, μέσα στα χρόνια της
χούντας, πότε σαφώς εννοούμενα, τόσο μοντέρνα ακόμα τα περισσότερα, μόνο οι
χρονολογίες μοιάζουν μακρινές. Ζωγραφική και γλυπτική και εγκαταστάσεις της
δεκαετίας του ’70, τότε που οι καλλιτέχνες πίστευαν ότι η Τέχνη οφείλει να
ανατρέπει, να σοκάρει, να καταγγέλλει, να βοηθάει την αλλαγή του κόσμου, η
οποία θεωρούνταν βέβαιη, ζήτημα χρόνου απλώς. Και με κλομπ και συρματοπλέγματα
στα γλυπτά πετύχαινε το παρα-ξένισμα, γελοιο-ποιούσε, καταρ-γούσε τα σύμβολα
της εξουσίας. Το τελευταίο πράγμα που περίμενα βγαίνοντας από την έκθεση, στη
Βασιλίσσης Σοφίας, μέρα μεσημέρι, ηλιόλουστη παραμονή γιορτών, ήταν να ακούσω
από μεγάφωνο μια φωνή που μετέβαλε ξαφνικά ολόκληρη τη μεγάλη πλατεία και το
πάρκο Ελευθερίας σε σκηνικό-προέκταση της έκθεσης στον χώρο και στον χρόνο: «H
μηχανή να πάει δεξιά!» και έκανε τα ρεύματα αέρα γύρω από τα νοσοκομεία της
περιοχής να τρέμουν. Τι ήταν αυτό, ο από μηχανής θεός στο ντεκόρ, μία ακόμα
ιδέα της δημάρχου για τα Χριστούγεννα; Τάκα τάκα τάκα… ακούστηκε μετά σαν
ριπή πολυβόλου, ο Ινδός που πουλούσε μαντίλια τα πήρε παραμάσχαλα και στάθηκε
τρομοκρατημένος, μια νεαρή που τα δοκίμαζε έμεινε άγαλμα και αυτή, σταματήσαμε
όλοι σαν το παιχνίδι με τα στρατιωτάκια – αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα – και
πέρασε μπροστά μας ένα κουρσάκι της Αστυνομίας, που απευθυνόταν σε
μοτοσυκλέτα, της οποίας ο οδηγός είχε πάθει τέτοια ταραχή που δεν μπορούσε να
ισορροπήσει σε δύο ρόδες. Σκηνή που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει ο
Κεσσανλής ή ο Κατζουράκης, περφόρμανς αναφερόμενη στο εφιαλτικό μέλλον, όταν
τα αυτοκίνητα της εξουσίας θα ουρλιάζουν εν μέση οδώ, ωστόσο ήταν εντελώς
αληθινό και το ζούσαμε στον ξύπνιο μας κανονικότατα.