ANAΛΩΣIMA Γιορτινά παιχνίδια

Αυτό το νέο χριστουγεννιάτικο κλίμα, κάτι ανάμεσα σε φθινόπωρο μεσογειακό και
τροπική άνοιξη, δεν με αφήνει να χαρώ λαμπιόνια και στολίδια. Άκαιρα και τα
δέντρα δήμων και κοινοτήτων σε δρόμους και πλατείες. Καλύτερα να βγάζανε στο
Σύνταγμα ένα F-16, ένα πολεμικό αεροπλάνο από αυτά που αγοράσαμε τώρα
τελευταία με τόσα δισεκατομμύρια από το περίσσευμα και το υστέρημά μας και τις
πιστώσεις δεκατεσσάρων γενεών του μέλλοντος. Να στήνανε μπροστά στο μέγαρο του
Κοινοβουλίου ένα από αυτά τα γυαλιστερά, τα πανάκριβα, τα υπέροχα πολεμικά
παιχνίδια που μας καταδικάζουν να ζούμε στη μιζέρια και την κακομοιριά,
ακριβοί στο πίτουρο και φτηνοί στ’ αλεύρι, μικροί, μοιραίοι κι όλοι αντάμα,
χωρίς να περιμένουμε καν κάποιο θάμα. Να ξέρουμε τι πληρώνουμε τουλάχιστον, να
τα καμαρώνουμε, να τα χαϊδεύουμε, να τα φτύνουμε (για να μην τα ματιάξουμε
φυσικά), να βλέπουν τα παιδιά και να θαμπώνονται, να θυμούνται όταν μεγαλώσουν
τι θα εξοφλούν με τη φορολογία τους. Τι τα θέλουμε τα έλατα και τα σπιτάκια,
όλ’ αυτά τα ανυπεράσπιστα κι αθώα αντικείμενα, όταν δεν μπορούν να «στηρίξουν»
στην ψυχή μας λίγη αμφισβήτηση της όλης κατάστασης, των πολιτικών επιλογών της
χώρας μας, της πορείας μας στο παρόν και στο μέλλον; Αφού πιστεύουμε ότι με το
να αγοράζουμε πανάκριβα όπλα εξασφαλίζουμε την ειρήνη, αφού δεν μπορούμε να
προχωρήσουμε πέρα από αυτό το δόγμα που λέει ότι η ισορροπία του τρόμου είναι
η μόνη οδός, γιατί να μην ψέλνουμε το επί γης ειρήνη δίπλα στις ασημένιες
ανταύγειες του ατσαλιού; Και να έχουν και τιμολόγιο επάνω, πόσο κάνει το κάθε
εκατοστό μετάλλου και τεχνολογίας, μήπως και… ανατείλει στο μυαλό μας κάποια
στιγμή κανένα ερωτηματικό, κάποια αμφισβήτηση, κάτι τέτοιο τέλος πάντων.