MATIEΣ Ο τελάλης

Παλαιότερα ήμουν «τρελός και παλαβός» για τα Χανιά. Και τώρα είμαι, βέβαια. Το
βενετσιάνικο λιμάνι – υπέροχο – ο Βενιζέλος, η Ιστορία που βρίσκεται μπροστά
σου κάθε στιγμή, σε συγκινούν, σε ευαισθητοποιούν, σε ταξιδεύουν. Είναι και ο
Βάμος, άλλωστε, λίγα χιλιόμετρα παραπάνω. Ο Βάμος, όπου έγιναν «πολύ ωραία
πράγματα» τη δεκαετία του ’80 με την Αλεξίου, τον Νταλάρα, τον Μαρκόπουλο, τον
Μητσιά και τόσους άλλους…

Εκείνα τα χρόνια, να με παρακαλούσες, δεν πήγαινα ούτε για ένα βράδυ στο
Ηράκλειο. H πόλη είχε χαλάσει. Το μπετόν, παντού. Χρήμα άφθονο. Δουλειές με
φούντες. Νυχτερινά κέντρα, τραγουδίστριες της φωτιάς, ωραίοι μηροί. Από
πολιτισμό, τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα. Μόνο τα καλοκαίρια κάποια κίνηση, δεμένη
κι αυτή με τα τουριστικά πάρε-δώσε.

Ελάχιστες αλλαγές από τότε. Μερικά καινούργια ωραία κτίρια, δεκάδες μπαρ και
καφενεία, όμορφα κορίτσια, αγόρια-λεβέντες, τάβλι, φλερτ και φραπεδιές.
Φυσικά, όλα αυτά με μια φευγαλέα ματιά, τελείως επιφανειακή. Γιατί υπάρχει και
το βάθος: το Ηράκλειο είναι μια πόλη που δουλεύει, που προσφέρει, που έχει
δύναμη, που έχει παράδοση, που τον πλούτο του δεν τον απέκτησε παίζοντας
ζάρια.

Στο Ηράκλειο έχω πολλούς φίλους. Τον Νίκο Βιδάκη, δημοσιογράφο από τους
ξεχωριστούς. Τον Γιώργη τον Μηλιαρά, πρώην αστυνομικό διευθυντή της πόλης
(ταξίαρχο) και νυν δήμαρχο στο Οροπέδιο Λασιθίου. Και, ασφαλώς, τον Μανώλη,
τον πασίγνωστο Μπλομπλό, που σηκώνει τις εθνικές γιορτές εκείνη την απίστευτα
μεγάλη ελληνική σημαία στο λιμάνι αλλά, πέρα από αυτό, είναι ονομαστός για
τα… ραντεβού που δίνει κάθε ημέρα το ψαροντούφεκό του με ροφούς και
συναγρίδες («Νταϊάνες» τις αποκαλεί).

Ο Μπλομπλός μου λέει, όποτε τον συναντώ – κι αυτό συνέβη τούτες τις ημέρες –
διάφορες ιστορίες. Μπαίνοντας, λοιπόν, με το αυτοκίνητό του στη λεωφόρο
Στέλιου Καζαντζίδη για να πάμε στο σπίτι του, στην Αλικαρνασσό, μου είπε μία
ακόμη: «Όπως ξέρεις είμαι δημοτικός σύμβουλος στον δήμο μου. Αρμοδιότητά μου,
οι δρόμοι. Τους βάζω ονόματα. Έβαλα ήδη το όνομα του “Στελάρα”. Είχαμε εδώ,
παλιά, και έναν γέρο τελάλη. Κάθε πρωί, λοιπόν, έβγαινε στους δρόμους και αντί
να φωνάζει “συγχωριανοί, μην αφήνετε τα γουρούνια να τριγυρνάνε ελεύθερα. Ο
δήμαρχος δεν θέλει να βλέπει γουρούνι στον δρόμο”, φώναζε: “Γουρούνια
συγχωριανοί, μην αφήνετε να τριγυρνάνε ελεύθερα. Το γουρούνι ο δήμαρχος, δεν
θέλει να το βλέπει στον δρόμο”. Του έβαλα κι αυτουνού το όνομα, γιατί ήταν
έξυπνος…».