ΓNΩMH Kαι διηγώντας τα να κλαις…

Τουλάχιστον δύο δεκαετίες η ελληνική πάλη αποτελούσε τον «φάρο» του ελληνικού
αθλητισμού, κατακτώντας τα μοναδικά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν
είναι τυχαίο ότι σε μία εικοσαετία και σε πέντε Ολυμπιαούς Αγώνες (1968, 1972,
1980, 1984 και 1988) η χώρα μας κατέκτησε σε όλα τα αθλήματα συνολικά εννέα
μετάλλια, από τα οποία τα επτά ήρθαν από τους «χρυσούς» παλαιστές μας Στέλιο
Μηγιάκη, Μπάμπη Χολίδη, Πέτρο Γαλακτόπουλο, Δημήτρη Θανόπουλο και Γιώργο
Χατζηιωανννίδη.

Παρά τις φωτεινές εξαιρέσεις του Αμιράν Καρντάνοφ και του Αρτιόμ Κιουρεγκιάν
(κατέκτησαν από ένα χάλκινο το 2000 και το 2004 αντίστοιχα) το άθλημα των
ολυμπιονικών και ίσως το πλέον ιστορικό του ολυμπιακού κινήματος έχει
καταντήσει τα τελευταία 15 χρόνια να είναι ο φτωχός συγγενής των σπορ στην
Ελλάδα.

Οι Έλληνες παλαιστές τα τελευταία χρόνια ξενιτεύονται στην προσπάθειά τους να
βρουν καλύτερο εισόδημα, αφού οι ομάδες τους στον ελληνικό χώρο δεν μπορούν να
τους καλύψουν. Πρώτη φορά (πρόσφατα στη Σερβία) φτάσαμε να δούμε και
«εμφυλίους» σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα συλλόγων.

Μπορεί κάποιοι εντός συνόρων να δυσαρεστήθηκαν, αλλά δυστυχώς οι «λαβές» που
δέχεται τα τελευταία χρόνια το άθλημα, ακόμη και από ανθρώπους που το
υπηρέτησαν χρόνια, το αφήνουν τραυματισμένο στο ταπί.

Μετά την εποχή του Θόδωρου Χαμάκου η ελληνική πάλη πέρασε στην ανυποληψία αφού
άλλο να είσαι διοικητικός και άλλο να είσαι μεγάλος αθλητής. H μάχη στα ταπί
είναι εντελώς διαφορετική από αυτή στα γραφεία, όπου χρειάζεται να ελίσσεσαι
διαφορετικά και γι’ αυτό η ελεύθερη πτώση και η ανυποληψία στην πάλη
συνεχίζονται.