…στο «Σαφράν»

Ομολογώ ότι ο μόνος λόγος που δέχθηκα Σάββατο βράδυ να κατέβω στο… λαϊκό
πανηγύρι που λέγεται Ψυρή, ήταν για να πάω στο καινούργιο πόστο του γνωστού
σεφ Γιάννη Μπαξεβάνη, το «Σαφράν». Το πάρκινγκ απέναντι από το μαγαζί 12 ευρώ
για ένα δίωρο (κατά τη γνώμη μου ένα τέτοιο εστιατόριο θα έπρεπε να
εξασφαλίζει το πάρκινγκ για την πελατεία του), οι δρόμοι τίγκα από αμέτρητους
πεζούς, καρέκλες, κ.λπ. που γεμίζουν τα στενά εκεί γύρω. Τέλος πάντων, το
καθήκον – καθήκον κι έτσι μαζί με μια φίλη μου πήγαμε επίσκεψη στο «Σαφράν».

Μου αρέσει η μαγειρική του κ. Μπαξεβάνη, μάλιστα πιστεύω ότι είναι από τα
λαμπερά ονόματα της ελληνικής μαγειρικής τού σήμερα. Δύο πράγματα με ξάφνιασαν
στο «Σαφράν», όμως. Το πρώτο αφορά τον ίδιο τον χώρο, ο οποίος έπειτα από μια
περίοδο νάρκης ξανάνοιξε, χωρίς όμως καμία απολύτως αλλαγή. Όλα όπως τα
αφήσαμε πριν από μερικά χρόνια. Περίμενα ένα φρεσκάρισμα στον χώρο, κάτι τέλος
πάντων που να συμβολίζει την καινούργια αρχή. Το ίδιο αισθάνθηκα και για το
μενού. Ναι μεν όλα ωραία και νόστιμα και καλά εκτελεσμένα, αλλά δεν υπήρχε
σχεδόν καμία αλλαγή από τα πιάτα που δοκιμάσαμε πέρσι, όταν ο κ. Μπαξεβάνης
ήταν ακόμα στη «Χύτρα». Περίμενα να δω τον ταλαντούχο κ. Μπαξεβάνη με
καινούργια σοδειά από ιδέες και πιάτα. Αφού, όμως, δεν ήταν έτσι, ας
συγκεντρωθώ σε αυτά που φάγαμε.

Εφαρμόζει ένα σύστημα σερβιρίσματος που έχει ενδιαφέρον, αλλά είναι λίγο
κουραστικό. Στην αρχή φέρνουν πολλές – μα πολλές – μικρές μπουκιές. Τόσες, που
δεν προλαβαίνει ο πελάτης να γεύεται κάτι καλά, να πάει για δεύτερη πιρουνιά,
να σκέπτεται λιγάκι τις προκλητικές ιδέες του σεφ. Είναι και πολύ μικρές οι
ποσότητες, με αποτέλεσμα να φεύγει κανείς χορτασμένος, αλλά όχι
ικανοποιημένος. Στο τέλος έφυγα με το συναίσθημα ότι δεν είχα «δαγκώσει» κάτι,
όλα εξαφανίστηκαν με την πρώτη πιρουνιά – για την ακρίβεια με μισή, αφού τα
μοιράζεσαι με τον συνδαιτυμόνα.

Μια όμορφη σαλάτα με μαυρομάτικα – από τα αγαπημένα μου όσπρια – ένα υπέροχο
χταπόδι με φύκια, μια λαχταριστή μελιτζανοσαλάτα με κρουτόν μέσα, δυο μικρές
τυλιγμένες μελιτζάνες με γέμιση και τομάτα, μια ταρτούλα με χόρτα και ψάρι,
ένα κάτασπρο καθαρισμένο καλαμαράκι γεμιστό με ρύζι (ή πάνω σε ριζότο;
Βλέπετε, δεν θυμάμαι!), ψαρομπουκίτσες με χόρτα, μια καταπληκτική ψαρόσουπα
που παίζει με το ζεστό και το κρύο και είναι τέλεια στη γεύση αλλά δεν την
ευχαριστιέσαι επειδή είναι τόσο λίγη, ένα νόστιμο ψωμί από χαρούπι, κάτι
ελίτσες, τσίπουρο και κρασί. Τέλος, τα «κυρίως» πιάτα, το μόνο μέρος του
δείπνου όπου σου έρχεται ένα πιάτο κανονικό. Εγώ δοκίμασα ένα νόστιμο (λίγο
ξερό) κουνέλι με πουρέ από γλυκοπατάτα, η οποία ήταν πολύ ωραία. H φίλη μου
δοκίμασε το σαλάχι με εσπεριδοειδή και χόρτα, το οποίο ήταν ακόμα καλύτερο.

Καθώς τα σκέπτομαι όλα αυτά, δεν μπορώ να καταλάβω σε τι ωφελεί αυτό το
σύστημα σερβιρίσματος. Και ο σεφ αναγκάζεται να φτιάχνει μύρια πράγματα κάθε
μέρα και ο πελάτης δεν έχει κίνητρο να ξαναεπισκεφθεί το εστιατόριο σύντομα,
διότι τα έχει δοκιμάσει όλα ήδη με τη μία φορά. Πιστεύω ότι στη συγκεκριμένη
περίπτωση το ουκ εν τω πολλώ το ευ ταιριάζει απόλυτα.

ΥΓ: Τα γλυκά: με εξαίρεση έναν πολύ δυνατό στη γεύση χαλβά με κατσικίσιο γάλα,
τα γλυκά είναι του Στέλιου Παρλιάρου. Μας άρεσε πολύ το σοκολατένιο γλύκισμα,
σαν μους, με την τραγανή επιφάνεια.

«Σαφράν»: Ωγύγου 13 & Λεπενιώτου, Ψυρή. Τηλ. 210-3310.730