H στενοχώρια του συγγραφέα

Δεν πιστεύω να υπάρχει συγγραφέας που να στενοχωριέται βλέποντας
βιβλιοπωλεία να ανοίγουν, έστω κι αν μοιάζουν με σούπερ μάρκετ. Θλίψη όμως
προκαλεί το επαπειλούμενο κλείσιμο των μικρών. Γιατί στα νέα μεγέθη δεν έχει
θέση ο βιβλιοπώλης που διάβαζε πριν από τον αναγνώστη για τον αναγνώστη,
γνώριζε τους πελάτες προσωπικά, έκανε το βιβλίο γέφυρα. Τώρα αρκεί να
υποδεικνύει ράφια. Αφού όμως η πορεία των πραγμάτων δεν είναι αναστρέψιμη,
καλοδεχούμενα τα μεγάλα, αρκεί να μην κλείσουν τα μικρά. Γιατί τον συγγραφέα
τον απασχολούν οι αναγνώστες (όχι όταν γράφει – αλίμονο! – αλλά μετά), η
ποιότητα, αλλά και η ποσότητά τους – πράγμα ψυχολογικά δικαιολογημένο και
πολιτισμικά κρίσιμο. Αν λοιπόν αυξηθεί το αναγνωστικό κοινό, τότε όλο και
κάποιοι θα ξεφύγουν από την ισοπεδωτική κουλτούρα των best sellers και θα
αναζητήσουν αυτό που τους ταιριάζει και δεν τους επιβάλλεται. Τότε ο
συγγραφέας θα πανηγυρίσει από οποιοδήποτε ράφι κι αν πάρουν το βιβλίο.