MATIEΣ Tσιφτετέλια

«Αχ και να γύριζαν / να ‘ρχονταν πίσω…». Να ‘ρχονταν πίσω, όχι «τα χρόνια
που ‘ζησα πριν σ’ αγαπήσω», αλλά εκείνα τα χρόνια τα παιδικά, τα εφηβικά, που
η 14η Δεκεμβρίου – παραμονή τής γιορτής τού Αγίου Ελευθερίου – έτρεμε από τον
πυρετό τής προετοιμασίας: για το γαλακτομπούρεκο, για τα μεζεδάκια – ψωμί,
κασεράκι, μορταδέλα – για το κρασί από του Μπαρδαβίλια, για το σπίτι που «θα
‘πρεπε να λάμπει» αφού θα είχαμε επισκέψεις απ’ όλη την παρέα… Αχ, βρε
μάνα…

Ένα δωμάτιο είχαμε. Φωκαίας 18, κάτω από την πλατεία Κυριακού. Οι γονείς μας,
ο αδελφός μου κι εγώ. Ένα δωμάτιο. Που πλημμύριζε από φίλους και από τα
τραγούδια μας, με τη συνοδεία, πάντα, του ακορντεόν. Έπαιζε ο Άθως,
τραγουδούσαμε εμείς και η αυλή βούιζε από χαρά. «E, ρε, γλέντια!», φώναζε κάθε
τόσο ο Τσούπης και κουνούσε τα χέρια του σαν του Καραγκιόζη…

«E, ρε, γλέντια…». Θυμάμαι πριν από 20 χρόνια ένα γλέντι, την ημέρα της
γιορτής μου. Μέναμε τότε σ’ ένα «τριάρι», προς την Καισαριανή. Και ποιοι δεν
είχαν έρθει για να πουν «χρόνια πολλά» και να το ρίξουμε λίγο έξω: η Μελίνα, ο
Ντασσέν, ο Μινωτής, ο Βακιρτζής, η Σάσα Ντάριο, ο Λοΐζος, ο Λαβράνος, η
Μοσχολιού, ο Καρούζος, ο Χατζηνάσιος… Είχαμε κι ένα πιάνο. Έπαιξε μερικά
κομμάτια ο Μάνος και τον διαδέχθηκε ο Γιώργος.

Δεν ξέρω πώς του ‘ρθε του Χατζηνάσιου και ύστερα από μερικά ζεϊμπέκικα το
‘ριξε στα τσιφτετέλια. Τσιφτετέλι, όμως, χωρίς γυναικείο χορό, δεν γίνεται!
Πετάχτηκε λοιπόν η Ντάριο, ως χορεύτρια, κι έπιασε να λικνίζεται. Στο πάτωμα,
γονατιστός να της βαράει παλαμάκια πάνω στον ρυθμό, ο Βακιρτζής.

H Μοσχολιού παρατηρούσε και κάτι σκεφτόταν, με ένα πονηρό χαμόγελο. Λέει
κάποια στιγμή στη γυναίκα μου: «Φέρε μου ένα κόκκινο, μεγάλο μαντίλι». Το
παίρνει, το δένει σφιχτά στη μέση της και μπαίνει και κείνη στο τσιφτετέλι,
ενώ ο Χατζηνάσιος χτυπούσε δυνατά τα πλήκτρα, να τα ματώσει. Χορός
αριστουργηματικός και από τη Μοσχολιού – εκτός από την Ντάριο.

H Μελίνα ήταν μισοξαπλωμένη σ’ έναν καναπέ. Κάπνιζε, κοίταζε τη Βίκυ τρυφερά
και μια κουβέντα ήθελε για να πεταχτεί επάνω και να χορέψει. Αυτή την κουβέντα
τής την είπα εγώ: «Σκίζει η Μοσχολιού!». Ακούει η Μελίνα, μου ρίχνει μια ματιά
σαν να μου ‘λεγε «τώρα θα δεις!» και, χωρίς να σηκωθεί από τη θέση της, βγάζει
τα παπούτσια της, τινάζει το πόδι της και αρχίζει να χορεύει – ένα χορό άλλο
πράγμα! Το μικρό σαλονάκι είχε γεμίσει από τα πόδια της, την αύρα της, τη χάρη
που είχε η κίνησή της…

Ξανά και πάλι: «Αχ και να γύριζαν / να ‘ρχονταν πίσω…».