«Θα λιμοκτονούσα από την τζαζ»

«Αν έπρεπε να βγάλω το ψωμί μου απ’ αυτό, θα λιμοκτονούσα», δηλώνει το… κλαρινέτο μερικής απασχόλησης Γούντι Άλεν, που φθάνει στα μέρη μας στις 30 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ίσως να μην πρέπει να πιστέψει κανείς όσα βλέπει στις ταινίες. Στο ντοκιμαντέρ
«Wild Man Blues» (1997) για την πρώτη ευρωπαϊκή περιοδεία της τζαζ μπάντας του
Γούντι Άλεν, ο σκηνοθέτης, που είναι και ερασιτέχνης κλαρινετίστας,
εμφανίζεται να βαδίζει πάνω – κάτω στο καμαρίνι του πριν από το σόου, προφανώς
καταβεβλημένος από τον τρόμο της σκηνικής εμφάνισης. «Θεωρητικά», μουρμουρίζει
κατηφής στον αέρα, «αυτό θα έπρεπε να έχει πλάκα»…

Αλλά την παραμονή της τελευταίας του ευρωπαϊκής περιοδείας (που θα τον φέρει
και στην Αθήνα στις 30 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), με την μπάντα
του, την New Orleans Jazz Band, δεν δείχνει να φοβάται. «Όχι, δεν έχω άγχος»,
μου λέει απότομα. Δεν είμαι μόνος μου εκεί πάνω. Αν κάτι πάει στραβά, μπορώ να
παίζω σιγανά, ή αν το χάσω για μια στιγμή – ή αν χρειαστεί να φυσήξω τη μύτη
μου, να φταρνιστώ, ή να ξεπεράσω μια ενοχλητική στιγμή – υπάρχουν άλλοι, καλοί
μουσικοί μαζί μου».

H αλήθεια είναι πως ο Γούντι το κάνει εδώ και καιρό. Για περισσότερα από 30
χρόνια, παίζει τις Δευτέρες στο Μανχάταν ένα στυλ τζαζ που ήταν «γέρικο» από
την εποχή τής νιότης του Άλεν. Πρόσφατα, υπήρξε και περιορισμένη κυκλοφορία
δίσκων, καθώς και εμφανίσεις στο Παρίσι και στο Μιλάνο. Για να αποδείξει
μάλιστα την αγάπη του στον Αμερικανικό Νότο (Dixieland) έχει δώσει στα δύο
παιδιά που υιοθέτησε πρόσφατα ονόματα μουσικών της τζαζ. Αυτό κι αν είναι
αφοσίωση!

Ωστόσο, ο Άλεν, που έκλεισε τα 70 του χρόνια την 1η Δεκεμβρίου, επιμένει ότι
δεν πρέπει να τον παίρνουν στα σοβαρά ως μουσικό, παρ’ όλο που παίζει
επιδέξια. «Είναι ένα χόμπι, όχι επειδή δεν είμαι παθιασμένος με αυτό, αλλά
επειδή είμαι πολύ κακός μουσικός. Οι άνθρωποι έρχονται να με δουν επειδή έχουν
δει τις ταινίες μου και ενδιαφέρονται. Αν έπρεπε να βγάλω το ψωμί μου απ’
αυτό, θα λιμοκτονούσα! Το να το παρουσιάζω στους ανθρώπους ως κάτι περισσότερο
από χόμπι, θα ήταν λάθος. Αλήθεια, δεν έχω ικανότητα ούτε χάρισμα περισσότερο
απ’ όσο ένας ερασιτέχνης».

H εξαμελής μπάντα του Άλεν γιορτάζει την πρώτη άνθηση της τζαζ, την παράδοση
της πολύπαθης Νέας Ορλεάνης, όπου η τζαζ γεννήθηκε σε πορνεία και σε μπαρ και
βγήκε στον έξω κόσμο με τον Τζέλι Ρολ Μόρτον, τον Κινγκ Όλιβερ και τον Μπανκ
Τζόνσον. Ποια ήταν η γοητεία για τον Άλεν που μεγάλωσε στο Μπρούκλιν του ’40
και του ’50 και γιατί δεν έπαιξε κάτι πιο… χιπ; «Μεγάλωσα την εποχή του
σουίνγκ με τον Μπένι Γκούντμαν, αλλά η τζαζ της Νέας Ορλεάνης με γοήτευε πολύ.
Αγόρασα όλους τους δίσκους, αγόρασα ένα κλαρινέτο. Μετά άκουσα Τσάρλι Πάρκερ
κι ύστερα Τζον Κολτρέιν κι άλλους μουσικούς και τους αγάπησα, αλλά η αγάπη μου
για τη μουσική της Νέας Ορλεάνης ήταν πολύ μεγάλη για να αφήσω άλλο στυλ να με
συνεπάρει».

«Πρίσλεϊ; Ποιος Πρίσλεϊ;»

Ο ερχομός του Πρίσλεϊ και η κυριαρχία του ροκ εν ρολ δεν είχε καμιά
επίδραση στον Γούντι Άλεν. «Αγαπώ την τζαζ και την κλασική μουσική.
Τρελαίνομαι για τα αμερικανικά τραγούδια από το 1900 ώς το 1955, αλλά μόλις
φτάνω στο 1955, το ενδιαφέρον μου μειώνεται. Δεν έκανα ποτέ τη μετάβαση στο
σύγχρονο αμερικανικό τραγούδι». Τι πιστεύει για τη Μαντόνα; «Δεν ακούω αυτό το
είδος μουσικής. Με εντυπωσιάζει ως προσωπικότητα και γνωρίζω την επίδρασή της
στη σκηνή – και μου αρέσει – αλλά μουσικά δεν ακούω τέτοιους ανθρώπους. H
ανάπτυξή μου σταματά κάπου γύρω στο ’50 και πριν».

INFO

Ο Γούντι Άλεν με τη New Orleans Jazz Band στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ.
Σοφίας και Κόκκαλη, τηλ. 210-7282.333) στις 20.30. Εισιτήρια: 150, 200, 250
ευρώ. Τα εισιτήρια των 300 ευρώ εξαντλήθηκαν