H γυναίκα με τη βαλίτσα των θαυμάτων

Δεν ξέρω τι παθαίνω, αλλά μου είναι δύσκολο στην αργία μου απ’ το θέατρο να
σηκωθώ να πάω να δω άλλη παράσταση. Ίσως είναι που, όταν κάθε βράδυ βγαίνεις
μπροστά σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο, δεν σου πάει στην αργία να πας να κάτσεις
εκεί που σε βλέπανε. Βέβαια, είναι κι αυτό που έλεγε ο Χορν όταν του λέγανε
«Τάκη, σήμερα που δεν παίζεις, γιατί δεν πας θέατρο;» – απαντούσε μ’ αυτό το
λίγο τραγούδι στη φωνή του: «Έχεις ακούσει κανέναν φαρμακοποιό μόλις κλείσει
το φαρμακείο του, να τρέχει στο παραδίπλα φαρμακείο που διανυκτερεύει;».

Ίσως όμως να φταίει και που, οξειδωμένος απ’ τη δουλειά, δεν κάθομαι στη θέση
μου σαν άνθρωπος, αλλά πιάνω τον εαυτό μου – σκηνοθέτη να δίνει με τα χέρια
οδηγίες και να ψιθυρίζει στους ηθοποιούς επί σκηνής «έλα πιο δεξιά, προσκήνιο
τώρα, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά»… Όχι, δεν έχω παράπονο, βγάζω πολύ γέλιο.
Άλλες πάλι κάθομαι και μετράω πόσες φορές τονίζουν την τελευταία λέξη. Αυτό
είναι μια αρρώστια που έχει προσβάλει τους περισσότερους από εμάς τα τελευταία
χρόνια. Δηλαδή, ό,τι και να λέει το κείμενο, ο υποκριτής τονίζει μετ’
επιτάσεως την τελευταία λέξη (μετά συγχωρήσεως). Παράδειγμα (προς αποφυγήν),
πρέπει να πεις τη φράση «δεν θέλω να ‘ρθω μαζί σου». Τι πιο απλό; Παντού στη
ζωή το ακούμε, το λέμε, «ΔΕΝ θέλω να ‘ρθω μαζί σου». Μόλις ανέβουμε τη
σκηνή… όοοοοοοχι, «δεν θέλω να ‘ρθω MAZI ΣΟΥ», «είσαι το πιο μεγάλο
ΚΑΘΑΡΜΑ», «Έχω να τον δω πάνω από δυο ΧΡΟΝΙΑ», «Όχι άλλες ΦΩΝΕΣ» και πάει
λέγοντας. Δεν ξέρω πού και πώς άρχισε αυτή η ασθένεια – υποψιάζομαι (και έχω
κάθε λόγο) όπως όλοι, την τηλεόραση. Εκεί πρέπει να εκκολάφθηκε το άλιεν και
ειδικότερα στα δελτία ειδήσεων όπου βλέπουν το κείμενο μπροστά τους οι
παρουσιαστές γραμμένο σε μια οθόνη, κι όταν αρχίζουν την είδηση δεν ξέρουν πού
θα τελειώσει νοηματικά και κρατούν τον τονισμό για το τέλος. Κι όπου
τελειώσει, ρίχνουν την έμφαση.

Όμως προχθές Δευτέρα πήγα στης Ξένιας την «Πόρτα» του θεάτρου τη «Μικρή» και
πάμπλουτη, και μόλις άρχισε η παράσταση άρχισαν να φεύγουν μαζί και όλες μου
οι γκρίνιες, όλες οι σκουριασμένες απ’ τον καιρό συνήθειες του κακομαθημένου
θεατή κι όλα τα μίζερα που ντύνουν τη ζωή μας. Το «Αγόρι με τη βαλίτσα» του
Μάικ Κένι, έργο δύσκολο, που εύκολα μπορεί να ξεπέσει στο δράμα το φτηνό και
στο κλαψούρισμα, έγινε στα χέρια του Θωμά ένα παιχνίδι γιορτινό, πανάκριβο,
ανάλαφρο σαν ζωγραφιά μικρού παιδιού, σαν παραμύθι ακριβείας. Ο τρόπος που η
μια σκηνή υποδεχόταν την άλλη, οι ηθοποιοί (έξοχος ο νέος Πέτρος Σπυρόπουλος,
αλλά και όλοι οι άλλοι) έτσι όπως πέρναγαν ξυστά απ’ το δράμα για να το
αλαφρύνουν μ’ ένα γέλιο, τα σκηνικά της Πεζανού πώς ζωντάνευαν κι από κάτι
ξύλα και πάγκους ριγμένους στη σκηνή γίνονταν βουνά και θάλασσες και πόλεις
και παζάρια και ανήλιαγα υπόγεια και καράβια. Το θαύμα! H μετάφραση της Ξένιας
ένα μουρμουρητό παιδιού που σε ευφραίνει, οι φωτισμοί του Παυλόπουλου σαν ένα
γυάλινο μαντίλι διαφανές κι ευλύγιστο που τύλιγε την παράσταση σε συσκευασία
ονείρου. H μουσική σε όλη την γκάμα των ρυθμών μιας παιδικής καρδιάς μέχρι τον
μέγα τον ρυθμό του Χρόνου. Πώς έφυγα στη νύχτα πάμφωτος απ’ το κάλος της
«Μικρής» σου «Πόρτας» Ξενάκι μου, να ‘σαι καλά και να γεννάς πάντα το παραμύθι
που μας κάνει να μη μεγαλώνουμε ποτέ.