Aυτό θα πει ροκ που βγάζει γλώσσα!

Και στην Αθήνα, στο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 29 Ιουνίου (Πέτρου και Παύλου) θα διαπιστώσουμε πόσο διαχρονικοί είναι οι κώδικες των Rolling Stones

Τα κλασικά και αγέρωχα μπλουζ ή η γλώσσα του Μικ Τζάγκερ; H αντι-κονφορμιστική
εικόνα τους ή το πειρατικό λουκ τού Κιθ Ρίτσαρντς; Ή μήπως αυτή η
γλώσσα-σύμβολο, που κοροϊδεύει ακόμη τον κόσμο;

Όλα αυτά και ακόμη άλλα πολλά (η μεθυσμένη αντροπαρέα, το απόλυτο κουλ του
τζαζίστα Τσάρλι, το εξοντωτικό πρέσινγκ στην ενηλικίωση, το κλασικό ροκ εν’
ρολ) είναι οι κώδικες των Rolling Stones, οι αλάνθαστοι τρόποι που ο Μικ, ο
Κιθ και η παρέα περνούν το μήνυμα όλα αυτά τα χρόνια της παρατεταμένης
εφηβείας τους. It’ s only rock’n’roll, αλλά δεν είναι μόνο έτσι. Και σήμερα
που ξαναβγαίνουν στους δρόμους είναι πιο επίκαιροι παρά ποτέ τούτοι οι
κώδικες.

Το 1970 ο Μικ Τζάγκερ με οίστρο ζητά από τον γραφίστα Τζον Πάσε να σχεδιάσει
ένα σήμα για να συνοδεύσει την ευρωπαϊκή περιοδεία τους και έχει την ιδέα μιας
γλώσσας που θα παρέπεμπε στη θεά Κάλι, που απελευθερώνει τις ψυχές και διώχνει
την αρνητική ενέργεια. «H γλώσσα ήταν ιδανική ιδέα», λέει ο Πάσε, «έδειχνε
ταυτόχρονα την επαναστατική αντίληψη του γκρουπ, αλλά παρέπεμπε και στα χείλη
τού Μικ δίνοντας μια σεξουαλική διάσταση». Πρώτη φορά η γλώσσα έκανε την
εμφάνισή της στο άλμπουμ των Stones, «Sticky Fingers» που είχε εξώφυλλο το
τζιν παντελόνι με το φερμουάρ που άνοιγε – έμπνευση του Άντι Γουόρχολ και
κλασικό εξώφυλλο στην ιστορία τού ροκ (εξ αιτίας αυτού, μάλιστα, πολλοί
πιστεύουν λανθασμένα πως και η γλώσσα είναι σχέδιο του Γουόρχολ, αλλά είναι
του John Pasche, ο οποίος έχει κάνει πολλά εξώφυλλα για τους Stranglers, έχει
σχεδιάσει για τους Dr Fellgood, τους Fischer Ζ και τους Vapors).

Ο βασικός μουσικός κώδικας, πάντως, των Stones είναι η έμφυτη στάση τους
απέναντι στα παλιά, φθαρμένα, κλασικά μπλουζ, στις μουσικές τού Ρόμπερτ
Τζόνσον και του Μάντι Γουότερς, που σταθερά «μελετά» ο Ρίτσαρντς, και στις
ανησυχίες τού Τζάγκερ απέναντι στους φρέσκους ήχους της εποχής. Όταν, για
παράδειγμα, κυκλοφορούσαν το «Miss You», επηρεασμένοι από την ντίσκο,
ξεσηκώθηκαν εναντίον τους πολλοί. Ο χρόνος τους δικαίωσε, ο ήχος όχι μόνο
πέρασε στη ραχοκοκαλιά τού ροκ, αλλά αναπαράγεται σε σταθερή βάση. Ίσως,
πάντως, ο ισχυρότερος κώδικας απ’ όλους είναι η αισιοδοξία που αποπνέει το
συγκρότημα, κολακεύοντας και ενθαρρύνοντας τους θαυμαστές που μεγαλώνουν μαζί
τους. Θα το διαπιστώσουμε και εδώ, στις 29 Ιουνίου.