Πλήξη αντί επιτυχίας

Είναι η σειρά που στο «Παρά πέντε» της τηλεοπτικής πλήξης έκανε τη διαφορά με το υπόλοιπο πρόγραμμα να βουλιάξει στις αντιγραφές

Συμβαίνει κάθε τόσο ένα μεγάλο σουξέ. Κατόπιν έρχονται οι αντιγραφές.
Ορισμένες πετυχημένες, αλλά και αν δεν είναι δημιουργούν κορεσμό στο
τηλεοπτικό κοινό, το οποίο αναζητά δυνατότερες συγκινήσεις. Στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει «παρθενογένεση» στην τηλεόραση. Είναι η τεχνολογία
του μέσου και τα όριά του δεδομένα. H μοναδική διαφορά μπορεί να έρθει από τα
πρόσωπα, άλλα κι αυτά εξαντλημένα είναι.

Πάντως το τηλεοπτικό κοινό δείχνει έτοιμο να «προδώσει» εκείνους που υπήρξαν
οι χαϊδεμένοι του. Απλώς πλήττει.

Έπληξε από την Τατιάνα, αφού «φύτρωσε» πλήθος παρόμοιων εκπομπών, μοιράστηκε
το ενδιαφέρον, εμφανίστηκε πιο «πικάντικη» συνταγή των «Κους-κουσάδων» του
Alpha, καινούργιο κοσκινάκι αυτοί, πήραν την πρωτιά στα κουτσομπολοριάλιτι.

Κάποτε μεσουρανούσε ο Μικρούτσικος ή γινόταν σάλος με την αλαζονική
συμπεριφορά της Αννίτας Πάνια απέναντι στο περιθωριακό κοινό της, πλέον επήλθε
ο κορεσμός και σε αυτό. Αναλόγως με τις ημέρες και τον προγραμματισμό των
υπολοίπων καναλιών μπορεί να κερδίσουν μερικές μονάδες παραπάνω, αλλά δεν
εκπλήσσουν.

Βαρεθήκαμε; Πρώτα απ’ όλα το «Καφέ της Χαράς». Αυτό κι αν φιγουράρισε ως τάχα
ελληνικό πρωτότυπο προϊόν, ιδίως απέναντι στο τουρκικό «Τα σύνορα της αγάπης».
Τις ίδιες ακριβώς σιριαλικές αρχές υπηρετούν, τις ίδιες χολιγουντιανές
ρετσέτες έχουν βάλει κάτω, απλώς το ένα βάζει τη γειτονιά του Αιγαίου φόντο
και το άλλο τη γειτονιά του Κολοκοτρωνιτσίου.

H πολύ πρωινή ενημερωτική τηλεόραση, αυτή κι αν είναι συνταγή
πανομοιότυπη. H μάχη μεταξύ Παπαδάκη και Αυτιά έχει να κάνει μάλλον με το
ποιος πείθει ότι είναι πιο καλή παρέα του συνταξιούχου και της νοικοκυράς που
απομένει πρωινιάτικα μπροστά στην τηλεόραση, ποιος φαίνεται πιο
προστατευτικός.

Αξεπέραστος προς το παρόν ο Παπαδάκης, που επιμένει στον Antenna, ακλόνητος
σαν πιστός σύζυγος, «οικογενειάρχης», «κολόνα του σπιτιού». Πολύ κοντά ο
Αυτιάς, αλλά η «μάχη» τους δεν αφορά την ουσία των ρεπορτάζ και των θεμάτων,
τα οποία δεν διαφέρουν, αλλά τον «χαρακτήρα» τους, πόσο πιο κοντά στη
νοοτροπία του απόλυτου συντηρητισμού τού πολύ ώριμου πρωινού κοινού είναι ο
καθένας και πώς το εκφράζει. Θαυματουργές εικόνες παρουσιάζει ο ένας, το ίδιο
και ο άλλος, πατρίς – θρησκεία – οικογένεια ο ένας, το ίδιο και ο άλλος,
σχεδόν αμίλητο ντεκόρ οι συμπαρουσιάστριες και για τους δύο, απλώς ο Παπαδάκης
καταφέρνει να μοιάζει πιο χαλαρός, με περισσότερο χιούμορ, σπανίως υψώνει τη
φωνή, την ίδια ώρα που ο Αυτιάς δείχνει ότι δεν μπορεί να πάρει αποστάσεις,
θέλει πολύ να είναι πρώτος και το δείχνει.

Όσο για τα σίριαλ, η μάχη – ειδικά τη φετινή χρονιά – δίνεται στα τυφλά.
Ελάχιστοι κατάφεραν να μείνουν πιστοί σε ορισμένα, εκτός από το κοινό του
«Παρά πέντε» (Mega) το οποίο έκανε τη διαφορά με τη διακωμώδηση όλων των κλισέ
που εμφανίζονται στα υπόλοιπα σίριαλ, χωρίς καν να αναφέρεται.

Αξιοσημείωτη είναι η άνοδος της τηλεθέασης τού μάλλον πληκτικού «H ώρα
η καλή» με τον Πάνο Μιχαλόπουλο, ο οποίος τραμπαλίζεται ανάμεσα σε δύο
γυναίκες – άλλη μια αντιγραφή, αφού μοιάζει με το περσινό «Απλή μέθοδος των
τριών», όπου πρωταγωνιστούσε ο Σπύρος Παπαδόπουλος. Απλώς εδώ μπλέκονται
περισσότερα πρόσωπα και αν προσθέσουμε και τον προγραμματισμό του σε ώρα και
ημέρα που δεν έχει ανταγωνισμό, είναι επόμενη η κυριαρχία.

Βρίθουν πάντως στα τηλεοπτικά προγράμματα οι παρόμοιες εκπομπές.
Κονταροχτυπιούνται για ελάχιστα νούμερα διαφοράς οι παρουσιαστές. Θυμώνουν για
τις αντιγραφές, ενώ και αυτοί αντιγραφείς είναι – π.χ. η κόντρα Σεμίνας –
Σπύρου Παπαδόπουλου, μέχρι που προέκυψε ο Άκης Παυλόπουλος με το δικό του
πάρτι, κατόπιν ενέσκηψε Μαστοράκης και δέσαμε. Για την ακρίβεια, σκάσαμε.

Κολλημένοι με το παλιό και γνωστό

Είναι η πρώτη χρονιά που παρά την πληθώρα των σίριαλ και των εκπομπών, των
κουτσομπολιών και της παρασκηνιακής φασαρίας, καμία θεαματική αλλαγή δεν έχει
συμβεί, εκτός από την καταγραφή της κόπωσης του κοινού. Ουδείς κατάφερε να
κάνει τη διαφορά, ούτε φυσικά η Ελεονώρα Μελέτη στον «Πρωινό Καφέ», η Ελενίτσα
πληρώνει με την τρίτη θέση την αλλαγή καναλιού και ο Γρηγόρης εισπράττει τη
σταθερότητά του στο κανάλι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το τηλεοπτικό κοινό
βαριέται και τη μόνη λύση που διακρίνουν τα κανάλια είναι να μείνουν
προσκολλημένα στο ίδιο ακριβώς προϊόν, στα πρόσωπα και στις συνταγές, γιατί
όποιος τολμήσει αλλαγή θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Μπα, δεν κινδυνεύουν,
ποιος θα ‘χει την έμπνευση;