ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Tο «αγκάθι»

Ο λόγος στους αναγνώστες.

H Αντιγ. Ζηκίδη, Παπάγου 5, Παπάγου, γράφει:

«Το μεγάλο “αγκάθι” της παιδείας είναι η δέσμευση – σύνδεση της Δευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης με την επαγγελματική σταδιοδρομία. Εάν δεν σπάσει αυτή η δέσμευση,
δεν θα πάψουμε να αναθρέφουμε αγχωμένους εφήβους, οι οποίοι ουδεμία ουσιαστική
γνώση έχουν. Έχουν στείρες, σκόρπιες, παπαγαλίστικες γνώσεις, με μοναδικό
σκοπό και στόχο την εισαγωγή σε κάποιο Ανώτερο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα και όχι την
ατομική τους βελτίωση και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.

Τα σημερινά παιδιά καλούνται από τα πρώτα τρυφερά τους χρόνια να αποκτούν τις
γνώσεις που οι πατέρες τους αποκτούσαν σε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες. Για
παράδειγμα, δύο (2) ξένες γλώσσες από το Δημοτικό, με αντίστοιχη παραμέληση
της ελληνικής γλώσσας. Τα γνωστικά αντικείμενα πληθαίνουν, με αποτέλεσμα οι
σημερινοί νέοι να μαθαίνουν πολλά και τίποτα καλά, με μοναδικό σκοπό αλλά και
μοναδικό άγχος – των ίδιων και των γονιών τους – από τη γέννησή τους την
επαγγελματική σταδιοδρομία τους.

Με το σύστημα αυτό της παιδείας, λοιπόν, γεννιέται το ερώτημα: μήπως υπάρχει
οργανωμένο σχέδιο, από τους εκάστοτε ιθύνοντες, ώστε η νέα γενιά να είναι
απλώς μια γενιά που θα απορροφά στείρες γνώσεις, που δεν θα έχει κρίση, που
δεν θα έχει – γιατί δεν θα μπορεί – ορίζοντες και όνειρα διαφυγής από τον
καθημερινό αγώνα επιβίωσης, έτσι ώστε να είναι υποχείριο στα χέρια των
διοικούντων; Μήπως έχει μεγαλύτερη σημασία σήμερα το να γνωρίζεις ξένες
γλώσσες αντί της ελληνικής, για να μπορείς να επιβιώσεις σ’ έναν κόσμο που η
Ελλάδα δεν θα είναι παρά μία επαρχία στα νότια της Ευρώπης, χωρίς δική της
υπόσταση, χωρίς δικούς της νόμους και, σε τελευταία ανάλυση, χωρίς
ανεξαρτησία;

Ποιο σύστημα και ποιο ελληνικό σχολείο προσπάθησε να εξατομικεύσει τη
διδασκαλία, να σεβαστεί τις ιδιαιτερότητες των μαθητών, να αναπτύξει και να
προβάλει τις όποιες ικανότητες του κάθε ατόμου ξεχωριστά; Ποιο σύστημα έδωσε
στους μαθητές τη δυνατότητα να επιλέγουν το αντικείμενο που τους ενδιαφέρει τη
δεδομένη χρονική στιγμή, χωρίς αυτό να έχει άμεση επίπτωση στο μέλλον τους;

Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθος επιλογές,
για αναζήτηση, για δοκιμή, γιατί όλα είναι άμεσα εξαρτημένα από το
επαγγελματικό μέλλον. Οι επιλογές των 16χρονων καθορίζουν το μέλλον μιας ζωής,
χωρίς δυνατότητα επιστροφής, χωρίς δυνατότητα διόρθωσης λάθους επιλογής.

H διατήρηση αυτού του συστήματος, είναι βέβαιο ότι μόνο καλό δεν προοιωνίζεται
για τους νέους – και συνακόλουθα για την πατρίδα μας. Γι’ αυτό και επιβάλλεται
να αλλάξει το όλο σύστημα και η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να είναι εντελώς
ανεξάρτητη από την Τριτοβάθμια».