διακοπές Iωάννινα

Τα καραβάκια στέκονται έξω από την κεντρική πύλη του κάστρου κι αναχωρούν
κάθε μία ώρα για το νησί της λίμνης Παμβώτιδας – από τα ελάχιστα που
κατοικούνται ακόμα. Ντόπιοι που θέλουν να ξεφύγουν λίγο από την πόλη, άνθρωποι
που θέλουν να θαυμάσουν τα βυζαντινά μοναστήρια με τις εξαιρετικές
τοιχογραφίες, επισκέπτες που πηγαίνουν για την τουριστική ατραξιόν και τους
μύθους του Αλή Πασά και της κυρά-Φροσύνης.

Το ψάρεμα είναι η κύρια απασχόληση των κατοίκων του νησιού

Στη διαδρομή λίγοι είναι αυτοί που κοιτούν τριγύρω κι έτσι χάνουν τη θέα της
πόλης που φωλιάζει προστατευτικά στη δυτική ακτή της λίμνης, τις κορυφές του
Τόμαρου νοτιοδυτικά, το Μιτσικέλι ανατολικά, νότια το Περιστέρι και τα
Τζουμέρκα πιο μακριά, το Μπιζάνι και την Καστρίτσα πιο κοντά. Όλοι πάνε μια
βόλτα στο νησί, αλλά ο καθένας θα δει διαφορετικά πράγματα. Μόλις το καραβάκι
δέσει όλοι θα ξεχυθούν στα 800 μέτρα μήκους και 500 μέτρα πλάτους του νησιού.
Κάποιοι θα καθήσουν κατευθείαν στις ταβέρνες για φαγητό, είναι και οι…
«κράχτες» τόσο επίμονοι. Άλλοι θα προχωρήσουν στην πλατεία και θα μείνουν εκεί
για καφέ.

Από τους υπόλοιπους, οι μισοί θα πάνε αριστερά της πλατείας και θα χαζεύουν
τους πάγκους και τα μαγαζάκια με τα παραδοσιακά προϊόντα και τα αναμνηστικά.
Θα δουν τα ασβεστωμένα σπίτια με τις πέτρινες στέγες και τα στενά δρομάκια.

Το νησί με θέα την πόλη των Ιωαννίνων

Ίσως να φτάσουν και μέχρι το μουσείο του Αλή Πασά, θα ακούσουν μέρος της
ξενάγησης από τα μεγάφωνα, θα δουν τον χώρο όπου πέθανε ο Αλή Πασάς και θα
φύγουν με ένα αίσθημα χαράς για τον θάνατό του. Θα κατηφορίσουν πάλι μέχρι τα
καραβάκια καθώς θα έχει περάσει μία ώρα και θα επιστρέψουν πίσω, στα Γιάννινα.
Κάποιοι όμως θα λείπουν από το καραβάκι της επιστροφής… Θα είναι αυτοί που
στην πλατεία είχαν πάει δεξιά κι έκαναν τον γύρο του νησιού, αυτοί που
πραγματικά γνώρισαν το νησί, το περπάτησαν και το μύρισαν.

Το βάθος της λίμνης φτάνει τα 9 μέτρα

Αυτοί που πέρασαν μέσα από τα δέντρα, είδαν πάπιες και άλλα πουλιά καθώς και
τη θέα της πόλης απέναντι. Και πάνω απ’ όλα επισκέφτηκαν τα μοναστήρια: του
Αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπινών (Σπανού) του 1204, του Αγίου Νικολάου
Ντίλιου (Στρατηγοπούλου) του 13ου αιώνα, του Αγίου Νικολάου Γκιουμάτων
(Παναγίας Ελεούσας) που χρονολογείται στα 1584 όταν βρέθηκε η
θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, του Αγίου Παντελεήμονος (17ου
αιώνα) με το κελί που σκοτώθηκε ο Αλή Πασάς και του Προδρόμου (16ου
αιώνα).

Τα καραβάκια αναχωρούν για το νησί κάθε μια ώρα

Είναι αυτοί που πρόσεξαν τα ονόματα των μονών και έμαθαν ότι ιδρύθηκαν από
μεγάλες οικογένειες του τόπου, ότι είχαν κερδίσει τον σεβασμό των κατακτητών,
γι’ αυτό και διατηρήθηκαν στον χρόνο, και ότι στέγαζαν και ενθάρρυναν την
ανάπτυξη των γραμμάτων, και των τεχνών.