ANAΛΩΣIMA Πελάτης οδοντιάτρου

Τα δόντια μάς εκδικούνται που εγκαταλείψαμε τη ζούγκλα. Φτιάχνονται ακόμα για
να ξεσκίζουν δέρματα ζώων και να αλέθουν αναποφλοίωτα άγρια δημητριακά, όπως
στη φάση της καρποσυλλογής, πριν από την πρώιμη εγκατάσταση, κι εμείς τι
κάνουμε;

Τα βυθίζουμε σε σοκολάτες με ονοματεπώνυμο, σε μαλακά σάντουιτς, μαλακά
ζυμαρικά, μαλακά τυριά, μαλακιά ζωή, ανακατεργασμένη. H αδαμάντινη σκληρότητά
τους εκτίθεται στον πιο αόρατο, μαλακό και ύπουλο εχθρό. Μόνο στον ύπνο τα
τρίζουμε πια· τα ενδοστοματικά μας όπλα στρέφονται εναντίον μας. Γυμνωμένα στο
φως του οδοντιάτρου, μας δείχνουν την πικρή αλήθεια που κουβαλάμε μέσα μας:
άχρηστη η επιθετική τους δυναμική, σιγοσαπίζει και σπέρνει στον οργανισμό
μικρόβια. Σαν τα F-16 είναι, τα ακριβοπληρώνουμε, δεν μας χρειάζονται, αλλά
νομίζουμε πως είναι ωραία και δώσ’ του συντήρηση και γυάλισμα και τρόχισμα και
χαμόγελα να τα αναδείξουμε, τα απομεινάρια του Ιουρασικού.

Κανείς ποτέ δεν σκέφθηκε να υμνήσει ένα ξεδοντιασμένο στόμα, την έλλειψη αυτών
των επιθετικών και καταστροφικών εργαλείων, που στρέφονται κατά του κατόχου
τους μόλις αρχίσει να μένει ανικανοποίητη η επιθετικότητά τους. Δεν βρέθηκε
ένας ποιητής, ένας ζωγράφος να υποδείξει μια φορά την αφοπλιστική και
αφοπλισμένη χάρη του φαφούτικου στόματος. Όχι, πρέπει να παριστάνουμε πως
είμαστε έτοιμοι να ορμήσουμε σε όποιον τολμήσει να μας επιτεθεί, σαν λύκοι,
σαν καρχαρίες, σαν ύαινες, σαν κάποιο από όλα τα σαρκοβόρα που κουβαλάμε βαθιά
στο γονίδιο. Κι εν τω μεταξύ, για να πετύχουμε αυτό το αποτέλεσμα, περνάμε δεν
ξέρω πόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής μας εντελώς άοπλοι στα χέρια των
οδοντιάτρων. Καλά να πάθουμε, έτσι πρέπει να πληρώνουμε τη ματαιοδοξία. Βαδίζω
και παραμιλώ κι ακόμα δεν την άρχισα τη θεραπεία.