ΣE ΠPΩTO ENIKO Ξέχασέ με

Οι υπολογιστές και το Ίντερνετ βοηθούν το κατά δύναμιν, αλλά αν κρίνω από τον
στενό μου περίγυρο τα προβλήματα μνήμης κοντεύουν να γίνουν η κατ’ εξοχήν
νόσος του επαγγέλματος. Ονόματα, ιδιότητες και πρόσφατα γεγονότα εξαφανίζονται
από τον σκληρό μας δίσκο με τον ίδιο ισοπεδωτικό τρόπο με τον οποίο προσωρινώς
εγγράφονται.

Κατά βάθος, εκτιμώ αφάνταστα την πρωτοβουλία που παίρνει όλο και συχνότερα το
μνημονικό μου κι ας μου δημιουργεί καθημερινά χίλια μύρια προβλήματα. Χάρη στο
σωτήριο αυτό delete, μπορώ να περάσω ώρες προσπαθώντας να ανακαλέσω στη μνήμη
μου το μικρό όνομα του Πρωθυπουργού φερ’ ειπείν, ενώ είμαι έτοιμη ανά πάσα
στιγμή να απαγγείλω φαρσί τις δασυνόμενες λέξεις από ήτα. Είναι φανερό. H
αναρχία της μνήμης πετάει μολότοφ στα πρόσφατα, αφήνοντας χώρο ελεύθερο στα
παλιά και τα άχρηστα. Άχρηστα; Όχι και τόσο, αφού αυτά ακριβώς τα «αζήτητα»
είναι που συγκροτούν την έννοια της εσωτερικής ζωής και της προσωπικότητας.
Μικρή σημασία έχει ότι τα συγκεκριμένα data έχουν στρογγυλοκαθήσει στο κέντρο
του μνημονικού σε εποχές που η δυνατότητα πρόσληψης δούλευε άκριτα και στο
φουλ. Ό,τι έγινε, έγινε.

Μέρες πιεστικής συσσώρευσης που ζούμε, αδημονώ πότε, αχ πότε, θα έρθει το
πλήρωμα του χρόνου να μείνω επιτέλους μόνη μαζί τους.

Ελπίζω πολύ στον μινιμαλισμό της μνήμης και εύχομαι να με ευλογήσει με τον
ίδιο τρόπο που ευλόγησε τη γιαγιά μου. Λίγο πριν από τον θάνατό της θυμόταν
μόνο τη μάνα της και τα ονόματα των δέντρων.