MATIEΣ Δεκέμβρης

«Και το κεφάλι μας ακόμη/ μαραίνουν τα φύλλα του χειμώνα/ αλλιώς πώς τη γωνιά
στρίβοντας/ πράσινα μαλλιά/ ξεπροβάλλουν ύστερα άσπρες τούφες/ αν δεν ήτανε
απόγευμα Δεκέμβρη». Ο Γιώργος Μπρουνιάς. Χρόνια και χρόνια στο ίδιο γραφείο,
στην εφημερίδα. Ένας λεπτός νέος, λιγόλογος, πεζογράφος προ ετών, μεταφραστής
(«Ιαπωνικά ποιήματα») και τώρα με μια ποιητική συλλογή («Συντροφιά») από τις
Εκδόσεις Το Ροδακιό, με εξαιρετικούς στίχους.

Με το που μπαίνει ο Δεκέμβρης – και μπήκε ήδη – όλα, νομίζω, πως αρχίζουν ν’
αλλάζουν. E, ναι, είναι ένας αλλιώτικος μήνας! Δεν έχει την «καμπούρα» του
Φλεβάρη ή την ψυχρή, ουδέτερη «φάτσα» του Μάρτη. Είναι ένας μήνας πλούσιος,
μελωμένος, πάμφωτος! Όχι μόνο για τους πλούσιους, αλλά και για τους φτωχούς.
Που θα βρουν μιαν άκρη – με χίλια ζόρια, βέβαια… -, μερικούς παραπανήσιους
παράδες, για κάποια χαμόγελα, ιδίως την περίοδο των εορτών που μας περιμένουν
στο τέλος της ανηφοριάς αυτού του χρόνου.

Είναι όμορφα. Από τη γειτονιά μου περνάει ένας Αλβανός ακορντεονίστας και
παίζει, πολύ τρυφερά, το «Σ’ αγαπώ γιατί ‘σαι ωραία». Όλες τις ημέρες του
Δεκέμβρη. Μετά χάνεται. Για να επιστρέψει, εκεί προς το τέλος του Ιούνη. Να
τον ακούσουμε και πάλι μερικά βράδια και ύστερα να εξαφανιστεί. Πετιούνται στα
παράθυρα οι γειτόνοι για να του ρίξουν καμιά δεκαρίτσα, αλλ’ αυτός, σαν να μην
ενδιαφέρεται για την «αμοιβή» του μα μόνο για το τραγούδι, να μη το διακόψει,
να μη το αφήσει στη μέση, δεν σκύβει να την πάρει! Μοναχά όταν τελειώσει με τη
μουσική του, γυρνάει πίσω και αρχίζει να ψάχνει στον δρόμο.

Είναι όμορφα. Όλοι προετοιμάζονται. Το βλέπεις. Βλέπεις πως ο καθένας το
σήμερα, το αύριο, το αντιμετωπίζει «προσωρινά». Ο νους του, χωρίς να το θέλει,
τρέχει προς τις γιορτές. Που δεν «παίρνουν αμπάριζα και βγαίνουν» μετά τις 20,
αλλά από του Αϊ-Νικόλα.

Μου αρέσει ο Δεκέμβρης για χίλιους λόγους. Ένας από τους πρώτους: κυκλοφορούν
δεκάδες καινούργια βιβλία. Μοσχομυρίζει το φρεσκοτυπωμένο χαρτί, έτσι όπως τα
κρατάς στα χέρια σου και διαβάζεις κλεφτά μερικές σελίδες τους, στον δρόμο ή
το Μετρό. Στον δρόμο ιδίως. Και σου φωνάζουν οι ταξιτζήδες: «Πρόσεχε, μπάρμπα!
Τράβα απ’ το πεζοδρόμιο για’ θα σε φάνε…».

ΥΓ: Ένα βιβλίο ξεχωριστό. Το διάβασα στο χειρόγραφο, το
ξαναδιάβασα και τυπωμένο. Μιλάει για τους ηρωικούς σαλταδόρους της Κατοχής.
Σαλταδόρος το ‘χει γράψει: ο φίλος μου Φώντας Φιλέρης. Που το όνομά του είναι
χαραγμένο, μαζί με άλλων κρατουμένων του ’44. στα υπόγεια της «Κομαντατούρας»
στην οδό Κοραή. Τίτλος του έργου «Οι σαλταδόροι του Βύρωνα», Εκδόσεις
Καστανιώτη.