ΣE ΠPΩTO ENIKO Tρέχουν να προλάβουν τον… καθρέφτη τους

Δεν το κάνω επίτηδες, αλλά κάθε φορά το μάτι μου κολλάει εκεί, στο «στριγκάκι»
της κυρίας. Όποτε συμπέσουμε στο γυμναστήριο, εκείνη διαλέγει τον διάδρομο που
βρίσκεται ακριβώς μπροστά στον δικό μου και έτσι το μάτι, θέλει δεν θέλει,
καρφώνεται εκεί. Άσε που και να μη θέλει, το φλούο του καλσόν «φωνάζει» προς
πάσα κατεύθυνση, «εδώ, εδώ!». Καλλίγραμμο το σώμα της κυρίας, δεν λέω, μπορεί
και να ήταν μανεκέν, αλλά τώρα πρέπει να είναι σε εκείνη την απροσδιόριστη
ηλικία μεταξύ 55 και 65 και το στριγκ, σε κάθε μικρή κίνηση, σε κάθε «ιδέα»
αναταραχής των οπισθίων, θυμίζει πανάκι σε θάλασσα ανταριασμένη από την
καταιγίδα. Γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της; Γιατί όλοι οι άνθρωποι ύστερα
από μια ορισμένη ηλικία τα βάζουμε με τον καθρέφτη μας και αρνούμαστε να δούμε
καθαρά το είδωλο που μας επιστρέφει; Δεν είναι μόνο τα φουσκωμένα χείλια, τα
ροδαλά «μήλα» ή οι εγχειρημένοι μηροί που κάνουν τη διαφορά. Είναι η
συνολικότερη στάση μας απέναντι στον χρόνο, που αρχίζει από το πώς ντυνόμαστε,
πώς λέμε καλημέρα, με τι (και πώς) προσπαθούμε να ταυτιστούμε σε κάθε στάδιο
της ζωής μας. H ιδέα της νεότητας, στο σύνολό της, μας καταδυναστεύει σαν νέα,
παγκόσμια θρησκεία που στο όνομά της θολώνουν τα πάντα – ακόμη και η απλή
διαπίστωση πως ό,τι νέο δεν είναι απαραίτητα πρωτοποριακό, φρέσκο, ωραίο,
σύγχρονο.

Φαίνεται το άγχος των ανθρώπων που έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία με τον καθρέφτη
τους. Μοιάζει με μυρωδιά που βγαίνει από τους πόρους του δέρματος τους και ας
μην έχουν πατήσει ακόμη τα 35. Αιώνιες Λολίτες εκείνες – ανάλογα, πώς
ερμηνεύει εκάστοτε το είδος η εποχή – «επαναστάτες του σκισμένου τζιν»
εκείνοι, πιο καταραμένοι, πιο αντικομφορμιστές, πιο προβοκάτορες και
επιθετικοί από εφήβους (κι ας έχει ξεφύγει από την εφηβεία και ο μικρότερος
γιος τους ). Αρκεί να είναι μες στα πράγματα. Πιο μπροστά και από αυτά… Να
τρέξουν, να τρέξουν να προλάβουν τον καθρέφτη τους, να καταφέρουν να τον
ζαλίσουν για να γίνουν αποδεκτοί στη μεγάλη παρέα του λάιφ στάιλ που τα κάνει
όλα όμοια, όλα ωραία. Τα σκισμένα τζιν και τα στριγκ, απαραίτητα. Και ο καλά
κρυμμένος τρόμος για το… μοιραίο (που φυγείν αδύνατον) επίσης. Αρκεί να
χαμογελούν συχνά στην κάμερα και να πείθουν.