ANAΛΩΣIMA Συγκινητική μεταμέλεια

Σεμνοί και ταπεινοί εκεί στις ΗΠΑ οι Ρεπουμπλικάνοι, και ηθικολόγοι όσο δεν
παίρνει, ωστόσο προσφέρουν κάθε τόσο κι από μια αποκάλυψη σκανδάλου στον λαό,
να έχει να φιλοσοφεί περί της φύσεως της αμαρτίας και του κακού… Αλλά το πιο
ωραίο είναι η δημόσια μεταμέλεια και η αυτοκριτική, που δεν την κάνει κι ο
καθένας. Πρέπει να έχεις κάποια ειδική κουλτούρα, φαντάζομαι, για να μπορείς,
όπως ο κ. Κάνιγχαμ προχθές, να κλαις μπροστά στις κάμερες και να δηλώνεις «…
ξέρω, θα τα χάσω όλα, τα εγκόσμια αγαθά μου… την εμπιστοσύνη των φίλων μου
και της οικογένειάς μου…». Ακόμα κι αν σκέφτεται κανείς, την ώρα που σε
βλέπει με τα δάχτυλα βουτηγμένα στα δάκρυα, πόσα εκατομμύρια έφαγες σε κότερα,
πίνακες, διαμερίσματα ή μετρητά, που μεταφέρθηκαν στην τιμή πώλησης των όπλων
τα οποία υπέδειξες να αγοραστούν, δεν μπορεί, αν έχει ψυχή συγκινείται. Ίσως η
θρησκευτική αγωγή των προτεσταντών να προετοιμάζει τους ανθρώπους για τέτοιες
μεταστροφές και ομολογίες, ή μπορεί η βιομηχανία του κινηματογράφου που ανθεί
εκεί κοντά στα μέρη του βουλευτή να τον ενέπνευσε, να τον παρηγόρησε, να τον
έκανε να σκεφτεί ότι αφού ξεσκεπάστηκε σαν αληθινό πρόσωπο, μπορεί να ξεφύγει
από τη σκληρή πραγματικότητα με το να γίνει κάτι σαν σενάριο. Μόνο που κανείς
δεν θα την πίστευε μια τέτοια ιστορία αν την έβλεπε στο σινεμά. Ειδικά το
σημείο με το κλάμα. Ήταν να μη δακρύσει ο Κλίντον τότε που ζητούσε συγγνώμη
για τα σεξουαλικά του – το ξεφτιλίσανε το κλάμα πια. A, ναι, υπάρχει και
κάποιος Ελληνοαμερικανός στην υπόθεση, ο οποίος δωροδοκούσε με επαύλεις τον
μεταμελημένο βουλευτή. Ομογενής, όπως τους λέμε σε καλύτερες ώρες. Να κάτι
συγκινητικό για μας τους Έλληνες, οπωσδήποτε.