Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Μάθετε κινέζικα. Η Κίνα είναι η επερχόμενη υπερδύναμη, προς τα εκεί κλίνει η
πλάστιγγα της Ιστορίας τον 21ο αιώνα»… Αυτά ακούει κανείς όλο και πιο συχνά
– στις αναλύσεις των οικονομολόγων, τις προβλέψεις των διεθνολόγων, τις
προφητείες των αστρολόγων. Όσο για την τηλεόραση και τα δελτία των ειδήσεων,
ασχολούνται αρκετά με την Κίνα. Ασχολούνται όμως κυρίως με τα φθηνά κινέζικα
προϊόντα και παραπροϊόντα: με την κινέζικη μαφία, το φονικό κινέζικο
ατμοσίδερο που «επιτίθεται» χωρίς αιτία σε γνωστούς και αγνώστους (με
ιδιαίτερη προτίμηση σε μεσίληκες νοικοκυρές), με τα φθηνά κινέζικα ρούχα που
γδέρνουν ξαφνικά τον κάτοχό τους και γενικώς όλα τα φθηνά κινέζικα προϊόντα,
τα οποία θεωρούνται πλέον πιο επικίνδυνα και από τις νάρκες κατά προσωπικού
και τους αμερικανικούς πυραύλους: αν και η μικρομεσαία τάξη τα καταναλώνει
μετά μανίας βέβαια…

Γιατί τα θυμήθηκα όμως όλα αυτά; Γιατί αυτές τις ημέρες μου έπεσε στα
χέρια ένα κινέζικο «προϊόν», κάπως διαφορετικό από τα άλλα: ένα βιβλίο που
μιλάει για τη σεξουαλική ζωή στην αρχαία Κίνα, πριν από δύο χιλιάδες και βάλε
χρόνια (*). Ένα συναρπαστικό βιβλίο που με έκανε να ξεχάσω εντελώς το σύγχρονο
κινέζικο φονικό ατμοσίδερο…

Για τους αρχαίους Κινέζους, λοιπόν, το σεξ ήταν η βασιλική οδός προς τη
σοφία και τη μακροζωία. Εάν γνώριζαν τα γκράφιτι, τότε θα έγραφαν στους
τοίχους των σπιτιών τους: «Όσο περισσότερο σεξ τόσο περισσότερη ζωή και
σοφία». «Όσοι το κατανοούν αυτό», έγραφε ο Τσογκ Χουάν, «θα ρουφούν μέχρι την
τελευταία σταγόνα την ανάσα της ζωής. Όσοι δεν θα καταλάβουν το αληθινό νόημα
των σεξουαλικών σχέσεων θα πεθαίνουν πρόωρα και άσχημα…». H συνουσία
αποτελούσε μια μικρογραφία της δημιουργίας του κόσμου, κατά την οποία
μειγνύονται η αρσενική φύση (το γιαγκ) και η θηλυκή φύση (το γιεν). H γυναίκα,
το φεγγάρι, ο άνεμος, το νερό απαρτίζουν τη θηλυκή φύση. Ο άνδρας, ο ήλιος, το
καλοκαίρι, η φωτιά αποτελούν την αρσενική φύση. Ο άνδρας όμως δεν είναι καθαρό
γιαγκ, ούτε και η γυναίκα καθαρό γιεν, κάτι που σημαίνει πως «και στον πιο
αρσενικό άνδρα υπάρχει κρυμμένη θηλυκή φύση και στην πιο θηλυκή γυναίκα
υπάρχει κρυμμένη αρσενική φύση»…

Στην Κίνα του ταοϊσμού γράφτηκαν πολλά εγχειρίδια για το σεξ: λεπτομερή
περιγραφή για τις ερωτικές στάσεις, για τη διείσδυση, για τον οργασμό, για το
πώς πρέπει να καταλάβει ένας άνδρας ότι μια γυναίκα τον επιθυμεί, για το πώς
πρέπει να χαϊδέψει και να ψιθυρίζει κάποιος στο αυτί σε μια παρθένα κ.λπ.
κ.λπ. Μάλιστα αυτά τα εγχειρίδια ήταν ανάμεσα στα προτιμητέα δώρα στους
νεονύμφους και κανείς δεν τα θεωρούσε «τσόντες», όπως συμβαίνει σήμερα… Αυτό
που εντυπωσιάζει στις περιγραφές, είναι η άκρως ποιητική γλώσσα που
χρησιμοποιούν οι «συγγραφείς»: «Εφόσον και οι δύο, η γυναίκα και ο άνδρας,
βρίσκονται στην ίδια διάθεση, αγκαλιάζονται απαλά – τα σώματα έλκονται και τα
χείλη αγγίζονται. Ο άνδρας ρουφά το άνω χείλος της γυναίκας και η γυναίκα
ρουφά το κάτω χείλος του άνδρα. Φιλιούνται και ο καθένας τρέφεται με το σάλιο
του άλλου, έτσι χίλιες χάρες ξεδιπλώνονται και εκατοντάδες πίκρες
ξεχνιούνται… Εκείνη μοιάζει τότε με τη μοναχική νεροπηγή που κυλά κρυφά,
ορμητικά στο φαράγγι».

Όλα αυτά βέβαια συνέβαιναν και ίσχυαν στην Κίνα μέχρι την επικράτηση
της θεωρίας του Κομφούκιου. Γιατί μετά ήρθαν ο ορθολογισμός, η αποχή από το
σεξ, η αντίσταση στους πειρασμούς και οι «πουριτανικές» τελετουργίες. Από
τότε, λοιπόν, δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε στους Κινέζους: εκτός από τα
φθηνά προϊόντα…

* Robert Hans van Gulik, La vie sexuelle dans la Chine ancienne,
Gallimard

LINK:

* www.gkapllani.com