Πρόσωπα Στις φυλακές των αγιατολάχ

Ο Ακμπάρ Γκαντζί είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος, ο διευθυντής του
ιρανικού περιοδικού «Rah-e-No». Κρατείται στο τμήμα υψίστης ασφαλείας της
φυλακής Εβίν στην Τεχεράνη.

Ακμπάρ Γκαντζί. Τον έριξαν στη φυλακή επειδή κατηγόρησε τις αρχές ότι εμπλέκονται σε φόνους πολιτικών και διανοουμένων

Ο Γκαντζί εκτίει ποινή κάθειρξης έξι ετών επειδή κατηγόρησε τον πρώην πρόεδρο
Ραφσαντζανί και άλλες προσωπικότητες της Ισλαμικής Δημοκρατίας ότι εμπλέκονται
στους ανεξιχνίαστους φόνους πολιτικών και διανοουμένων της αντιπολίτευσης που
διαπράχθηκαν στα τέλη του 1998. Την απελευθέρωσή του ζητεί όλη η διεθνής
κοινότητα, από τις ΗΠΑ ώς την E.E. και τις ανθρωπιστικές οργανώσεις, αλλά οι
αρχές της Τεχεράνης κωφεύουν. Ο Γκαντζί, παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών,
έχει χάσει 25 κιλά έπειτα από απεργία πείνας που άρχισε τον Ιούνιο. Στα μέσα
Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και από εκεί πάλι πίσω στη φυλακή.
«Συνεχίζουν να τον έχουν στην απομόνωση», λέει στην ιταλική «Ρεπούμπλικα» η
γυναίκα του, η Μασουμέχ Σαφί, που κατάφερε να τον δει πριν από έναν μήνα. «H
απώλεια βάρους, η χλωμάδα, τα μάτια του που έχουν βυθιστεί στις κόγχες τους, η
επιδείνωση της υγείας του, φανερώνουν τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες
κρατείται». Ο στόχος των δεσμοφυλάκων του είναι φανερός: «Θέλουν να
παραδειγματίσουν τους άλλους διαφωνούντες που τολμούν, όπως αυτός, να
επικρίνουν το καθεστώς. Από τους 68 μήνες που είναι στη φυλακή, τους 62 δεν
του επέτρεπαν να δει τους γονείς και τους φίλους του, να μιλήσει με τον έξω
κόσμο. Του αρνήθηκαν την ιατρική περίθαλψη. Πέρασε μήνες ολόκληρους σ’ ένα
είδος “καραντίνας”, εντελώς απομονωμένος. Τον ίδιο τον δικηγόρο του ο Γκαντζί
τον συνάντησε για πρώτη φορά στο δικαστήριο, επτά μήνες μετά τη σύλληψή του».

Τέλη Οκτωβρίου, η Μασουμέχ Σαφί έγραψε μια ανοιχτή επιστολή προς τον αγιατολάχ
Μαχμούντ Χασεμί Σαχρουντί, που είναι η ανώτατη δικαστική αρχή της χώρας,
ζητώντας του να αποφυλακίσει αμέσως και χωρίς όρους τον σύζυγό της. Έστειλε
την επιστολή και στους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα, θέλοντας να καταγγείλει
και στο εξωτερικό αυτό που συμβαίνει στον άνδρα της. «Δεν ήμουν εντελώς
σύμφωνη με την απόφασή του να κάνει απεργία πείνας», απαντά στη δημοσιογράφο
της «Ρεπούμπλικα» που της λέει ότι ο άνδρας της είναι σήμερα ένα σύμβολο στο
Ιράν. «Εξακολουθώ να μην είμαι. Δεν ξέρω αν ο Γκαντζί έχει γίνει εθνικό
σύμβολο, πρέπει να δούμε τι θα γίνει στο μέλλον, πώς θα χρησιμοποιηθεί το
παράδειγμά του τα επόμενα χρόνια». Όσο για το Ιράν, «πιστεύω πως, μετά την
εκλογή του Αχμαντινεζάντ στην προεδρία, η επιδείνωση της κατάστασης των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι χειροπιαστή… H εμπειρία έχει δείξει πως η δράση
της διεθνούς κοινότητας και οι πιέσεις προς το ιρανικό καθεστώς μπορεί να
οδηγήσουν σ’ ένα σχετικό άνοιγμα και σε μικρές προόδους όσον αφορά το θέμα των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά δεν είναι ακόμη αρκετές».