Aμηχανία

Μετά την επιτυχία του τουρκικού σίριαλ στο Mega, άνοιξε πολλών η όρεξη να
εκμεταλλευτούν την – έστω πρόσκαιρη – τόνωση των ανατολίτικων καταβολών μας.
Να τα σόου με χορό της κοιλιάς, να τα club που παίζουν τουρκο/ντάνς, να οι
δασκάλες που διδάσκουν bellydance κ.ά. Αυτό που πρέπει να παραδεχθώ όμως,
είναι ότι ακόμα κι εγώ που δεν είδα ούτε ένα ολοκληρωμένο επεισόδιο (απλώς
έκανα χάζι πάνω στο ζάπινγκ για να ακούσω τη γλώσσα) νομίζω ότι άκουσα
διαφορετικά το τουρκικό κομμάτι που είπε η Έλλη Πασπαλά στον «Ζυγό» (που
έγραψε για την τουρκική ταινία η Ευανθία Ρεμπούτσικα). Μου φάνηκε περισσότερο
οικεία η γλώσσα, πιο εύηχη. Θυμήθηκα λοιπόν αυτό που μου είχε πει το 2004 η
τραγουδίστρια Βασιλική Παπαγεωργίου, η οποία ζει μόνιμα στη Χάλκη: «Στην
Τουρκία κυκλοφόρησα τρεις ελληνόφωνους δίσκους και πήγαν πολύ καλά. Στην
Ελλάδα δεν μπορώ να φανταστώ να συμβαίνει το ίδιο. Τα τουρκικά μάς φέρνουν
ακόμη και σήμερα σε αμηχανία». Και όντως, τώρα συνειδητοποιώ πόσο δίκιο είχε.