ΓNΩMH Zήτημα… θέσης

Μέσα στις εξαγγελίες, σε κάθε προσπάθεια για ένα «καλύτερο αύριο» στο
ποδόσφαιρο – όπως διατυμπανίζει αυτές τις ημέρες και η κίνηση για τη Σούπερ
Λίγκα – είναι να επιστρέψει και ο κόσμος στα γήπεδα. Γεγονός είναι ότι το
ελληνικό φίλαθλο κοινό έχει κάποια ιδιαιτερότητα σε ό,τι αφορά την παρουσία
του στην εξέδρα. Χωρίς αμφιβολία τα περισσότερα παιχνίδια του τωρινού
επαγγελματικού πρωταθλήματος απαιτούν αρκετή δόση… ηρωισμού για να βρεθείς
στην κερκίδα, αλλά να είναι μόνον αυτό;

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια υποστηρίζαμε ως επιχείρημα ότι δεν υπήρχαν τα
κατάλληλα ή αν θέλετε τα λειτουργικά γήπεδα που θα μπορούσαν να προσφέρουν τις
απαραίτητες ανέσεις και να προσελκύσουν τους φίλους του αθλήματος.

Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας μάς δόθηκε η ευκαιρία να φτιάξουμε
καινούργια γήπεδα, φτάνοντας ακόμη και σε σημείο υπερβολής για τον αριθμό των
θέσεων.

Διότι όπως δείχνουν μέχρι τώρα τα στοιχεία για την Ελλάδα η πρόβλεψη σε ό,τι
αφορά τη χωρητικότητα των γηπέδων δεν πρέπει να ξεπερνά τις 30.000-35.000
θέσεις και με μπόλικη δόση αισιοδοξίας.

Μπορεί σε κάποια ματς του Τσάμπιονς Λιγκ να φαίνονται μικρά, αλλά δεν είναι
και τόσο εύκολο να λειτουργεί ένα γήπεδο που θα γεμίζει σε πέντε έξι παιχνίδια
τον χρόνο.

H σχέση συλλόγου-οπαδού πρέπει να είναι αμφίδρομη. Να γίνονται οι επενδύσεις,
αλλά να μην τίθεται και ως απαραίτητη προϋπόθεση η νίκη για να πάει κάποιος
στο γήπεδο.

Πόσες φορές θα έχουμε άλλωστε την ευκαιρία να δούμε στα ελληνικά γήπεδα τον Ροναλντίνιο;