Πιο κάτω δεν γίνεται…

Από την κουβέντα για την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Βασίλη Καββαθά «Ωραίο το φουστάνι σου, Γιώργο μου» ώς την ταινία του Γιάννη Διαμαντόπουλου «Γαλάζιο φόρεμα» (εδώ, σκηνή) υπάρχει το ερώτημα: καλλιτεχνική ελευθερία ή λεηλασία;

Στα περίπτερα και στα παράλληλα προγράμματα του φεστιβάλ «κυκλοφορούν»
αναστήματα επιπέδου Ντιν Ταβουλάρη, Πατρίς Σερό, Χου Χσιάο Χσιέν και Βιτόριο
Στοράρο και στην κεντρική οθόνη τα μειράκια επιδίδονται στο σπορ του χαβαλέ!

Τελευταία εφεύρεση το «ανεξάρτητο σινεμά», το οποίο για αρκετούς αυτόχθονες
Νεοέλληνες – παραγωγούς και σκηνοθέτες – σημαίνει τα εξής πεμπτοκοσμικά:
Αρπάζουμε βιντεοκάμερα, κουβαλάμε τις φιλάρες μας, γράφουμε γαμοσταυρίδια και
χριστοπαναγίες και με ελάχιστα φραγκοδίφραγκα εξασφαλίζουμε κάποια κριτική και
αν μας κάτσει, βγάζουμε και λεφτά!

Έτσι προέκυψαν «Το κακό» του Νούσια (ως το πρώτο «σπλάτερ», απλώς επειδή
κάποιοι δαγκώνουν λαιμό) και στη συνέχεια η πρέζα του Μάκη Παπαδημητράτου με
τον τίτλο «Τσίου…». Όπου επί 83 λεπτά καμιά δεκαριά τύποι, καθήμενοι σε
καναπέδες ή εποχούμενοι σε τζιπ, ανταλλάσσουν τις εξής κουβέντες: «Εντάξει ρε,
δεν έχεις ένα γραμμάριο κόκα;» – «Να σου δώσω την κόκα μου; Άντε ρε μαλάκα,
τόση ώρα στο κινητό και μας ακούνε οι μπάτσοι» – «Χέστηκα ρε συ για την πρέζα»
– «Κοίτα να βρεις κόκα, ρε Γιάννη» – «Το ‘χει κόψει το νταραβέρι με την κόκα».

Το ζήτημα δεν είναι χριστιανο-ηθικό, αλλά εντελώς αισθητικό. Τα «ανεξάρτητα»
παιδιά είναι τόσο εξαρτημένα από τον χαβαλέ, το καφενείο και τον ωχαδερφισμό
που φθάνουν στο σημείο να κοπρίζουν ασυστόλως σε οτιδήποτε έχει να κάνει με
εικόνα και σινεμά. Τόσο χαμηλά όσο ποτέ άλλοτε ξανά!