Δρόμοι

14 ετών…

… ο Γκίντεον Τέιλορ μπήκε σε μεγάλους μπελάδες για τα χρόνια του. Προκάλεσε
έναν «ηθικό πανικό» -όπως τον χαρακτήρισε στο περιοδικό «Σπάικντ» η Σίρλεϊ
Ντεντ του Ινστιτούτου των Ιδεών. Υποχρέωσε την υπουργό Παιδείας της Βρετανίας
να εκφράσει τον αποτροπιασμό της. Και ανάγκασε τους γονείς του να ζητήσουν
δημόσια συγγνώμη για λογαριασμό του. Τι έκανε επιτέλους αυτό το μαθητούδι και
ξεσήκωσε τόση αναταραχή;

Ένα ποίημα….

… Ο μικρός έγραψε ένα ποίημα. Τους είχαν πει στο σχολείο να γράψουν ένα
ποίημα για το Ολοκαύτωμα. Εκείνος αποφάσισε να το γράψει με τη μιλιά τού
Αδόλφου Χίτλερ. Το ποίημά του δημοσιεύτηκε σε μια ανθολογία με γραφτά παιδιών
από 11 έως 18 ετών. Τότε ήταν που «ανησύχησε» ένας πατέρας, ο Στιβ Λι, κι
έγραψε στον «Εβραϊκό Τηλέγραφο» υποστηρίζοντας ότι μερικά πράγματα σε αυτό το
ποίημα ήταν προσβλητικά: «Εβραίοι εδώ, Εβραίοι εκεί, Εβραίοι όπου κι αν
σταθείς, στριμώχνονται στα σκοτεινά, στα πρόσωπα κακή ματιά». Στη συνέχεια, ο
Αδόλφος Χίτλερ, διά χειρός του μικρού «ποιητή», επιχαίρει για τον θάνατο των
Εβραίων στους θαλάμους των αερίων. Όμως, οι στίχοι «Είμαι ο Αδόλφος Χίτλερ» ή
«Το όνομά μου είναι Χίτλερ» δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρεξήγησης. Στην
αδέξια περιπέτειά του με τη μούσα, ο μικρός μαθητής παίρνει τη μιλιά του
Χίτλερ ποιητική αδεία. Δεν υιοθετεί τα λεγόμενά του. Αλλά ο «Εβραϊκός
Τηλέγραφος» κυκλοφορεί με τον πρωτοσέλιδο τίτλο: «Ποίημα που εξυμνεί τον
Χίτλερ υποδαυλίζει το ρατσιστικό μίσος».

Ο ηθικός…

… πανικός έφτασε στην κορύφωσή του, όταν η Τζούλι Μπέρτσιλ κατήγγειλε στην
ισραηλινή εφημερίδα «Χααρέτζ» ότι η Βρετανή υπουργός Παιδείας Ρουθ Κέλι -η
οποία είναι μέλος της καθολικής οργάνωσης Όπους Ντέι «που έχει μια ακόμη πιο
επαίσχυντη ιστορία αντισημιτισμού και συνεργασίας με τους ναζί από ό,τι η
Εκκλησία γενικότερα» -δεν αντέδρασε όπως θα όφειλε. Εκτός από τον μικρό
μαθητή, τα δυο προφανή θύματα αυτού του ηθικού πανικού είναι η ποίηση και το
Ολοκαύτωμα. Ασφαλώς, η ποίηση κακοπέρασε στα χέρια του μικρού Τέιλορ -δεν θα
περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό. Όμως, ούτε το Ολοκαύτωμα έτυχε καλύτερης
μεταχείρισης από τη γραφίδα της Μπέρτσιλ. Το γεγονός ότι ένα σχολείο βάζει τα
παιδιά του να γράψουν γι’ αυτό, είναι πολύ σημαντικό για τη διατήρηση της
ιστορικής μνήμης. Αν ένα από αυτά τα παιδιά ενδεχομένως ατύχησε ως ποιητής,
δεν είναι αυτός λόγος για να μας κυριεύει πανικός.

H ανησυχία…

… αν πρέπει να μας πιάνει ανησυχία, είναι πιο πολύ για τους «ανησυχούντες»,
που είναι πρόθυμοι να δουν έναν εκκολαπτόμενο Χίτλερ ακόμη και μέσα από
μαθητικά ορνιθοσκαλίσματα. Δεν δικαιούνται καν το ελαφρυντικό με το οποίο
μπορεί να συχωρεθεί το ολίσθημα του μικρού: ποιητική αδεία. «Ξέρω πως η ποίηση
είναι απαραίτητη, αλλά δεν ξέρω για τι πράγμα ακριβώς», είχε πει ο Ζαν Κοκτό.
Θα μπορούσε να το είχε πει κι ο μικρός.