ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Στα Λιόσια

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Π. Μπόζος, M. Μπότσαρη 38, Κηφισιά, γράφει:

«Όλα τα ‘χει η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε… Δεν τους έφταναν τα
ναυπηγεία, τα διυλιστήρια, τα χαλυβουργεία, οι χωματερές και τόσες άλλες
“εύοσμες και υγιεινές” δραστηριότητες, τους φόρτωσαν τώρα και τη λυματολάσπη
της Ψυττάλειας και ήρθε κι έδεσε το κερασάκι!!! Τι άλλο έχουν να δουν και να
πάθουν οι “προνομιούχοι” κάτοικοι εκείνων των περιοχών που καθιερώθηκε να τα
ονομάζουμε Δυτικά Προάστια;

H ιστορία ξεκινάει από τη δεκαετία του ’60. Κάποιοι “φωτισμένοι”
στρογγυλοκάθησαν στις αναπαυτικές τους πολυθρόνες, άνοιξαν χάρτες, υπολόγισαν
το κόστος μόνο σε χρήμα και αποφάσισαν να μεταφέρουν όλες τις ρυπογόνες
βιομηχανίες σε μία και μόνο περιοχή, χωρίς να ενδιαφερθούν για τις επιπτώσεις
που θα υπάρξουν στο περιβάλλον, στην πολιτιστική κληρονομιά ή στους ανθρώπους
που κατοικούν εκεί από αιώνες.

Οι μεγαλύτεροι ασφαλώς θα θυμούνται τους αγώνες των αγροτών των Μεγάρων, που
πρώτοι ξεσηκώθηκαν εναντίον της χούντας των συνταγματαρχών, όταν αυτοί
αποφάσισαν με το έτσι θέλω να τους ξεριζώσουν τον αιωνόβιο ελαιώνα τους και να
τον παραδώσουν “καθαρό” στους Λάτσηδες. Ποιος νοιάστηκε για την καταστροφή της
Ιεράς Οδού, για την εξαφάνιση της Αρχαίας Ελευσίνας, για τη μετατροπή του θεού
Κηφισού, από ζωοδότη ποταμό σε οχετό λυμάτων;

Ποιος ενδιαφέρθηκε για την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων που εισπνέουν
καθημερινά τον θάνατο, επειδή τα φίλτρα προστασίας είναι “ασύμφορα” και δεν
χρησιμοποιούνται; Υπάρχουν ακόμα και σήμερα κάποιοι που αδυνατούν να εξηγήσουν
την “έκρηξη” των κατοίκων και προβάλλουν διάφορες ανόητες δικαιολογίες για να
τους κατευνάσουν. Ακόμα και το Σ.τ.E. τους λένε ότι συμφώνησε για “λόγους
δημοσίου συμφέροντος” να μεταφερθεί η λυματολάσπη στα A. Λιόσια και ότι ΘΑ…
ψάξουν και για άλλους χώρους, αλλά είναι βέβαιο ότι και αυτοί κάπου εκεί δίπλα
θα βρεθούν…

Αφού οι υπεύθυνοι ισχυρίζονται ότι η λυματολάσπη είναι ιδιαιτέρως ωφέλιμη και
μετατρέπεται σε πλούσιο έδαφος, γιατί δεν προτείνουν να μεταφέρεται στα
ανενεργά λατομεία του Υμηττού και της Πεντέλης; Γιατί δεν τολμούν ούτε να το
σκεφτούν;».

Ο Ελ. Μανωλόπουλος, Μαυρομιχάλη 133, Αθήνα, γράφει:

«Ταξίδευα με το πλοίο “Πήγασος” για Ικαρία. Έχασα έναν φάκελο με ταυτότητα και
σοβαρό χρηματικό ποσό. Την επομένη, πήγα στο Λιμεναρχείο Ευδήλου. Ο λιμενάρχης
με εξυπηρέτησε αμέσως. Τηλεφώνησε στο πλοίο. Ευτυχώς, ο φάκελος είχε βρεθεί.
Μου τον έφεραν οι αξιωματικοί. Επειδή τέτοια πράγματα συμβαίνουν σπανίως στις
ημέρες μας, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω αυτό το γράμμα. Με την ελπίδα ότι
ίσως αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση».