TPITH AΠOΨH Οι μικρούληδες

Ο καθένας ανταμείβεται σύμφωνα / με τα έργα του / και τιμωρείται
σύμφωνα με / τα κρίματά του

Λ. Σάσια, «Ανοιχτές πόρτες»

Στην πολιτική – όπως άλλωστε και στη ζωή – υπάρχουν οι μεγάλοι και οι μικροί.
Οι μεγάλοι οραματίζονται, μάχονται, διεκδικούν, ανατρέπουν, πιστεύουν στη
συλλογικότητα (όλοι κερδίζουν ή όλοι χάνουν), κινούνται μέσα στην κοινωνία και
μέσα στους ανθρώπους.

Οι μικροί δηλώνουν ρεαλιστές και παντογνώστες, διαβουλεύονται μόνο με όσους
ανήκουν στον κύκλο τους, δεν ανέχονται οποιαδήποτε αμφισβήτηση στα ιδιωτικά
τους κεκτημένα, ρίχνουν τις ευθύνες πάντοτε στους άλλους, εγκαταλείπουν – σαν
τα ποντίκια το πλοίο πριν βυθιστεί.

Μικρότεροι των μικρών, οι μικρούληδες. Ετούτοι εκτός από τα παραπάνω
ελαττώματα των μικρών τυγχάνουν και μικρόψυχοι. Όχι μόνο δεν αναρωτιούνται
γιατί δεν τους αγαπάει κανείς, όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για το καλό του
χώρου τους (ή και της χώρας) εάν αυτό συγκρούεται με το image (που έχουν
χτίσει οι ίδιοι και τα παπαγαλάκια τους) ή την υστεροφημία τους (που
στηρίζεται σε «μύθους»), όχι μόνο θεωρούν δικαίωμά τους να πυροβολούν
οποιονδήποτε αντίθετό τους, αλλά στραβώνουν τα μούτρα τους όταν δεν βρίσκονται
στο απυρόβλητο, όχι μόνο δεν έχουν εμπιστοσύνη και πίστη στον λαό αλλά ζητούν
από τους κάθε μορφής αυλο-κόλακές τους καθημερινή επιβεβαίωση (γραπτή,
προφορική, ηλεκτρονική) ότι «μόνον αυτοί ξέρουν τι κάνουν». Αχάριστοι,
κλειστοφοβικοί, συνωμοτικής νοοτροπίας, άφιλοι κοιτάζονται στον «καθρέφτη –
καθρεφτάκι» της πολιτικής και αυτοθαυμάζονται (στην ανάγκη
αυτο-φωτογραφίζονται, αυτο-βιογραφούνται και αυτο-παρουσιάζονται. Οι «τέλειοι
μικρούληδες», που διακατέχονται από την αλαζονεία της καταγωγής, την αλαζονεία
της γνώσης (;), την αλαζονεία των προσωπικών δικτύων, την αλαζονεία της
(θεσμικής; πολιτικής; κομματικής;) ανευθυνότητας. Απολογούνται μόνο στα δικά
τους Κέντρα Εξουσίας ή στον Θεό.

Τέτοιους τύπους έχουμε όλοι συναντήσει στη ζωή μας. Από τα παιδικά μας χρόνια
στις αλάνες του Κολωνού, όπου ο συμμαθητής που παρίστανε «τον κάποιον» και που
ήξερε ότι κανένας μας δεν ήθελε να παίξει μαζί του σήκωνε συχνά το χέρι είτε
για να δείξει ότι αυτός είχε δική του μπάλα είτε για να καταδείξει ποιος από
τα πίσω θρανία έκανε καζούρα στον δάσκαλο.

Από τα χρόνια στο Πανεπιστήμιο Θράκης, όπου ένας επώνυμος «αριστερός έκτακτος
καθηγητής» (σήμερα πετυχημένος εκσυγχρονιστής), κάθε φορά που συνεζητείτο ένα
κρίσιμο θέμα σύγκρουσης τών (τότε) τακτικών καθηγητών με τους διαμαρτυρόμενους
φοιτητές, τού έπεφτε το στιλό στο πάτωμα και το έψαχνε μέχρι να τελειώσει η
συνεδρίαση. Έτσι βγαίνοντας από την αίθουσα τα είχε καλά και με τους μεν και
με τους δε, χωρίς νά ‘χει πάρει θέση, κρυπτόμενος πίσω από το «πεσμένο στιλό».

Από τα χρόνια της ανόδου και της καθεστωτοποίησης του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, όπου
οι μικρούληδες των κομματικών γραφείων και της υπουργικής παρεούλας ανήλθαν
όλα τα σκαλιά τις πολιτικής ιεραρχίας, διέφθειραν και διεφθάρησαν, ξιπάστηκαν
και τελικά «χρωμάτισαν» ηθικά την ήττα του 2004.

Νομίζω ότι και σήμερα παρουσιάζονται τέτοια φαινόμενα. Μικρούληδες τού χτες
επιχειρούν, μέσα από παραμορφωτικούς καθρέφτες φιλικών MME, να παρουσιαστούν
σαν γίγαντες (της πολιτικής και της κουλτούρας). Μικρούληδες τού σήμερα
κουνάνε στην ελληνική κοινωνία το δάχτυλο της μεταρρύθμισης, κουβαλώντας – οι
περισσότεροι – ως μόνη κληρονομιά τη γνωριμία τους με τον Αρχηγό.

Δεν έχουμε ανάγκη σ’ αυτό τον πολύπαθο πολιτικό βίο από μικρούς ανθρώπους που
καρφώνουν άλλους ή που κρύβονται πίσω από άλλους. Χρειαζόμαστε επειγόντως
«μεγάλους» ηγέτες, οι οποίοι θα πείσουν τον πάντοτε μεγάλο ελληνικό λαό να
βγει από την αδράνειά του και να διεκδικήσει μια καλύτερη μοίρα στο ευρωπαϊκό
και παγκόσμιο στερέωμα.

ΥΓ: Μήπως υπάρχει σήμερα τέτοιος «μεγάλος» και δεν τον βλέπουμε; ή –
μήπως – πρέπει να ψάξουμε καλύτερα; Τέλος, μήπως το έπος του Πολυτεχνείου ’73
άλλους έχει υποδείξει ως μεγάλους;

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.