ΓNΩMH Προγράμματα χωρίς οράματα

Κάποτε τα πενταετή προγράμματα προσδιόριζαν πολιτικές εξελίξεις, οράματα. Τα
πενταετή προγράμματα είχαν να κάνουν με φτωχά κράτη, κατεστραμμένες χώρες,
φτωχές οικονομίες, ρακένδυτους ανθρώπους. Με λίγα λόγια, οι μακροπρόθεσμοι
στόχοι τίθενται, όταν δεν υπάρχουν προοπτικές για βραχυπρόθεσμους στόχους.
Όταν υπάρχουν στάχτες και αποκαΐδια. Εν έτει 2005 -και μάλιστα στον
ποδοσφαιρικό τομέα -ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Παναθηναϊκός εξήγγειλε πενταετές
πρόγραμμα, χωρίς να προσδιορίσει στόχους, χωρίς να υπάρχουν στάχτες και
αποκαΐδια, χωρίς να ζητήσει θυσίες. Και πώς να ζητήσει θυσίες, όταν υπάρχουν
λεφτά με ουρά! Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης εκπροσωπεί το μεγάλο κεφάλαιο. Συνεπώς
μπορεί να αγοράσει αμέσως ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί από παίκτες, προπονητές,
στελέχη. Αντ’ αυτού, προφανώς διότι οι καλοί παίκτες, οι καλοί προπονητές και
τα καλά στελέχη κοστίζουν, εξήγγειλε πενταετές πρόγραμμα. Τζάμπα πράμα,
δηλαδή! Με άλλοθι και ασυλία. Αλλά από ποιους; Από τα συλλογικά έντυπα; Από
τους οσφυοκάμπτες; Από τους ανθρώπους που περιφέρονται και εκλιπαρούν τον
αφέντη για ένα κομμάτι ψωμί; Δυστυχώς για τον κ. Βαρδινογιάννη οι φίλαθλοι του
Παναθηναϊκού έχουν μνήμη, κρίση, νοημοσύνη, αντίληψη. Γαλουχήθηκαν με
πρωταθλήματα και νταμπλ. Με μεγάλες επιτυχίες στα ευρωπαϊκά Κύπελλα. Ο
Παναθηναϊκός κλείνει σε δύο χρόνια 100 χρόνια ύπαρξης. Χωρίς πενταετή
προγράμματα. Και φυσικά χωρίς πλέι-στέισον.

Ο Παναθηναϊκός δεν είναι μακαρόνια… Ο Μαλεζάνι αναχώρησε και πάλι για την
Ιταλία, δίδοντας πολυήμερο ρεπό στους παίκτες. Κι αφού, σου λέει, η
Αλμπινολέφε, το Κιέβο, το Λάγκο Ντι Κόμο ζουν και βασιλεύουν, σιγά μην
υποβιβαστεί ο Παναθηναϊκός…