ANAΛΩΣIMA Πορθμός – Aντίπορθμος

Μία ρετρό κατάσταση μάς έχει καταλάβει. Ασχολούμαστε ξανά με τα προβλήματα του
’90, τις Μακεδονίες και τα σχετικά, αλλά επειδή μας φτάνουν για να χορταίνουμε
τη νοσταλγία των καιρών που ομφαλοσκοπούσαμε χωρίς ενοχλήσεις, βγάζουμε από το
χρονοντούλαπο και άλλα μέγιστα ερωτήματα, όπως αν η γλώσσα μας πεθαίνει επειδή
μιλάμε με ξένες λέξεις και άλλα τέτοια συγκλονιστικά. Και οι νέοι μας, αχ βαχ,
δεν μαθαίνουν αρκετές ελληνικές λέξεις για όλα τα πράγματα, αν και τους
φλομώνουμε στα αρχαία. Προτιμούν τον Κωστόπουλο από τον Παπαδιαμάντη (τυχερός
ο Κωστόπουλος αλήθεια, αναγορεύτηκε προφανώς σε εκπρόσωπο του ύφους της εποχής
μας, που δικαιούται να αναμετριέται με τον Παπαδιαμάντη. Ποιος δεν τον
ζηλεύει;). Ήμουνα νια και γέρασα και πάλι ξανά μανά τέτοια συζητάμε. Σε λίγο
θα νοσταλγούμε και τα φέρι μποτ, συγγνώμη, τα οχηματαγωγά πλοία ήθελα να πω,
της διαδρομής Ρίου-Αντιρρίου, δεν βρέθηκε ακόμα κανείς να σκεφτεί ότι εκείνη η
απερίγραπτη μπόχα τους ήταν ο πόνος της αγροτικής Ελλάδας τριμμένος στα
παλιοσίδερα της βιομηχανικής παρακμής, που δεν μπορείς να τον ανασάνεις πια
ούτε στα καράβια της άγονης γραμμής, διότι τα υποχρεώνουν να έχουν
σφουγγαρισμένο κατάστρωμα… Αλήθεια αυτό το Ρίο -Αντίρριο, μήπως δεν είναι
γνησίως ελληνικό; Κάπως σπανιόλικο δεν φέρνει; Υπάρχει κίνδυνος τώρα με την
παγκοσμιοποίηση να το μπερδέψει κανείς με το Ρίο ντε Τζανέιρο και να μας φέρει
τουρίστες που θα διαμαρτύρονται γιατί θα βρεθούν να περιμένουν άδικα παρέλαση
Καρναβαλιού με μαγιό πάνω στη γέφυρα. Και τότε ποία η θέσις μας; Νομίζετε ότι
μόνο τα αγγλικά και τα γαλλικά απειλούν τη γλωσσική μας ομοιογένεια; Οι
Ρωμαίοι, οι πρώτοι μας κατακτητές, αυτοί οι τρομεροί που κατάφεραν χίλια
χρόνια μετά την κατάλυση της αυτοκρατορίας τους να διαδώσουν τη γλώσσα τους ώς
την Αμερική.