ANAΛΩΣIMA Περιμένοντας τον Γκοντό

Το κάνουμε σχεδόν αυτόματα: όταν συμβαίνουν κοινωνικές ταραχές στη Γαλλία,
κοιτάμε όλοι προς τα εκεί, περιμένοντας πολιτικές αντιδράσεις, πολιτικά
αποτελέσματα και λύσεις που θα φτάσουν σε όλο τον κόσμο. Περιμένουμε κάτι σαν
θαύμα, κάτι σαν χημική αντίδραση, που θα χωνέψει τα καμένα αυτοκίνητα, τις
ανήσυχες νύχτες των περιφερειακών συνοικιών, τις δηλώσεις του σαρκώδους
Σαρκοζί, τις μολότοφ στα μαγαζιά και τις σπασμένες βιτρίνες, και θα βγάλει
κάτι σαν συνταγή με στοιχεία που δεν υποπτευόμαστε, κάτι για χρήση σε όλο τον
πλούσιο κόσμο. Γιατί έχει όλος ο πλούσιος κόσμος παρόμοια προβλήματα, με
μετανάστες και φτώχεια, με κοινωνικούς αποκλεισμούς, με αστυνομικούς που
κυνηγούν νεαρούς για ψύλλου πήδημα και φτάνουν καμιά φορά να τους σκοτώσουν.
Είναι προνόμιο παράξενο αυτό της Γαλλίας, από τον καιρό της Επανάστασης, να
μην μπορούν να αντιμετωπίσουν μόνοι τα προβλήματα, να στρέφονται πάνω τους τα
μάτια του πλανήτη, να παίρνει κάθε τους κίνηση ιδιαίτερη σημασία. Κάτι πρέπει
να βρουν, κάτι πιο έξυπνο από αυτά που λέει ο Σιράκ, κάτι πιο περίπλοκο από
«την επιβολή της τάξης», κάτι που θα σπάσει με τη σοφία του την απελπισία που
κινεί τις καταστροφικές νεανικές παρέες, και τα τείχη ανάμεσα στις ψυχές των
δύσπιστων αστών και των εξεγερμένων νέων. Κάτι που θα αλλάξει τα δεδομένα, θα
ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά και θα φέρει όχι μόνο λύσεις στη Γαλλία, αλλά
και ώς την άκρη της Ευρώπης λίγη πρωτότυπη σκέψη. Πολύ συχνά κατάφεραν από τις
ταραχές να βρουν νέες δυνατότητες κοινωνικής συνύπαρξης, ή τουλάχιστον τον
τρόπο να διατυπώσουν τα προβλήματα που μας ταλανίζουν, αλλά δεν ξέρουμε να τα
διαγνώσουμε. Ελπίζω να μην περιμένουμε άδικα, να έχουν διατηρήσει τις μαγικές
τους ικανότητες, να φανούν πιο ευφάνταστοι από τότε που ψήφισαν εκείνο το
«όχι».