ANAΛΩΣIMA Mισές δουλειές

Σαν να έχει αρχίσει ένα καινούργιο μέλος να παράγεται πάνω στα ανθρώπινα αυτιά
– το έχετε προσέξει στον δρόμο, στις νέες ηλικίες κυρίως; Ακουστικάκι.
Μικρούλι, μαύρο, με προέκταση λεπτού καλωδίου που εξαφανίζεται κάπου στον
γιακά, στα έγκατα των ρούχων. Τα μηχανάκια μουσικής έχουν γίνει απίστευτα
μικρά, τα ακουστικά επίσης. Σε λίγο δεν θα χρειάζονται καλώδια, δεν θα
φαίνονται καν, θα μοιάζουν με σκουλαρίκια. Αλλά ίσως είναι καλύτερα να
φαίνονται τα ακουστικά, να βλέπουν οι γύρω ότι δεν κυκλοφορείς ανυπεράσπιστος,
έχεις στα αυτιά σου ασπίδες. Μπορούν να μιλάνε, να φωνάζουν, να κορνάρουν, να
κάνουν θόρυβο, εσύ δεν ακούς τίποτα. Τα καταλαβαίνω τα παιδιά που προσπαθούν
να χτίσουν το δικό τους περιβάλλον μέσα στον βάρβαρο κόσμο μας. Αφού δεν
μπορούν να τον αλλάξουν, προσπαθούν να μην τον ακούνε τουλάχιστον, να χτίσουν
το δικό τους ιδιωτικό σύμπαν. Αλλά τι να κάνουν μόνο με τον ήχο, όταν είναι
υποχρεωμένα να υφίστανται το θέαμα; Τα μάτια είναι το αισθητήριο όργανο που
μετράει στους ανθρώπους, από αυτό είμαστε εξαρτημένοι, και όσο βουλώνουμε μόνο
τα αυτιά κάνουμε μισές δουλειές. Πώς όμως να κλείσεις τα μάτια και να
περπατήσεις στο δρόμο; Δεν γίνεται. Δεν μπορείς να προβάλεις στα γυαλιά σου
την αγαπημένη σου ταινία καθώς περπατάς στην Πατησίων. Είσαι υποχρεωμένος να
τα έχεις ανοιχτά, να κοιτάς πού πατάς, αν ανάβει πράσινο στο φανάρι κι αν
έχεις περιθώριο να περάσεις πηγαίνοντας ευθεία ή κινδυνεύεις να πέσεις επάνω
σε κάποιον που τρέχει καταπάνω σου. Ιδιωτικότητα ανάπηρη τους τάζουν τα
εμπιθρί τους. Αν δεν βρεθεί κάτι σαν σύστημα παρωπίδων, να απομονώνονται χωρίς
να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα, δεν μπορούν να μας ξεφύγουν τελείως
οι νεαρές ηλικίες.