H απαξίωση…

Επανέρχομαι στο θέμα των επιχορηγήσεων του θεάτρου. Και αναρωτιέμαι για άλλη
μία φορά: γιατί δεν βγαίνουν οι ιθύνοντες του υπουργείου Πολιτισμού να
μιλήσουν ευθέως και με ειλικρίνεια; Τι απεργάζονται εν κρυπτώ; Και με ποιους
ανθρώπους που γνωρίζουν τα θεατρικά πράγματα; Γιατί τους κρύβουν; Θέλουν να
αναμορφώσουν τον θεσμό (που, ας μην κρυβόμαστε, τη θέλει την αναμόρφωση);
Γιατί δεν βγαίνουν να το πουν; Κωλυσιεργούν επειδή δεν υπάρχουν λεφτά; Και
πάλι γιατί δεν βγαίνουν να το πουν; Δεν έχουν τη στοιχειώδη εξυπνάδα να
καταλάβουν ότι κακό στον εαυτό τους κάνουν; Και καλά, ο υφυπουργός Πολιτισμού
κ. Τατούλης… Ακόμα άλλος ένας άσχετος με τα θέματα Πολιτισμού, που τυχαία
ανέλαβε το αξίωμα στο ΥΠΠΟ, είναι. Αλλά ο πρόεδρος της κυβέρνησης, ο κ.
Καραμανλής, που φιλοδόξησε να αποκτήσει ένα λούστρο πολιτισμού αναλαμβάνοντας
ο ίδιος το φερώνυμο υπουργείο – και που επιμένει να διατηρεί το χαρτοφυλάκιο;
Του αρέσει να φορτώνεται, τελικά, στη ράχη όλη αυτή την απαξίωση εκ μέρους του
κόσμου του θεάτρου;

…και οι χλιαροί

Όσο για τους ανθρώπους του θεάτρου – KAI τα αρμόδια σωματεία τους, ήτοι ΠΕΕΘ,
ΣΕΗ, Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων κ.λπ. – τι πράττουν; Να αδρανούν τους
βλέπω… Έφθασε, βέβαια, αυτή η επιστολή – διαμαρτυρία των «δώδεκα» – των
επιχορηγούμενων «διετούς προγραμματισμού» -, αλλά χλιαρή μου φάνηκε. Αφήστε
που έφθασε «κατόπιν εορτής»… Φοβούνται μήπως κακοκαρδίσουν τους έχοντες και
κατέχοντες; Μέχρι να βρεθούν, και να συγκεντρωθούν, και να συζητήσουν, και να
αποφασίσουν, και να εκδηλωθούν… Ώσπου να σηκώσουν το ποδάρι, που έλεγε η
μάνα μου, πάει, το ‘φαγε ο λύκος… A, ναι. Κύριε υπουργέ, τέσσερις κι απόψε
(από τις «δέκα προσεχείς ημέρες»)! Για να ανακοινώσετε «όλα τα σχετικά με τον
τρόπο επιχορήγησης», όπως δηλώσατε. Την Παρασκευή σάς περιμένουμε.