Το τέταρτο κουδούνι

Έχω μια απορία: Οι «κότες» – που λέμε «τι “κότα”!»… – αποτελούν ομάδα
υψηλού κινδύνου; Ως προς τη γρίπη των πουλερικών εννοώ. Διότι έτσι και…, θα
ερημώσουν τα κανάλια.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Το «αρθρωτό», σε δέκα σκηνές, κλασικό πια, «Γαϊτανάκι» (1896) του
Άρτουρ Σνίτσλερ, θα παρουσιάσει, το χειμώνα, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Στον παλιό
κινηματογράφο «Ηλέκτρα» της πόλης, ο οποίος έχει διαμορφωθεί από πρόπερσι σε
«εύπλαστη» Πειραματική Σκηνή.

Σκηνοθετεί η καινούργια στη σκηνοθεσία – είναι η τρίτη της παράσταση –
ικανή ηθοποιός Φρόσω Λύτρα (στη φωτογραφία), σύζυγος, με… παπά και με
στεφάνι, απ’ το καλοκαίρι – ο γάμος έγινε στην πατρώα Μάνη του γαμπρού -, του
Γιάννη Κακλέα, καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου, η οποία ανεβάζει το έργο
ως καμπαρέ, με κομπέρ τον Κόμη της τελευταίας σκηνής του.

H – καινούργια – μετάφραση, της Κοραλίας Σωτηριάδου, τα σκηνικά του
Απόστολου Βέττα, τα κοστούμια της Ειρήνης Τσακίρη κι η μουσική – ζωντανή στην
παράσταση – του Πλάτωνα Ανδριτσάκη.

Στους ρόλους, Στέλιος Γεράνης, Μαριάννα Κάλμπαρη, ο χορευτής – ηθοποιός
Κυριάκος Κοσμίδης – ο Κόμης – κομπέρ της παράστασης -, Κατερίνα Λυπηρίδου,
Γιώτα Μηλίτση, Τάσος Νούσιας.

H πρεμιέρα προσδιορίζεται για τις 16 Δεκεμβρίου, ενώ η παράσταση θα
‘ρθει και στην Αθήνα – πιθανόν στον «Τεχνοχώρο» που παραμένει κλειστός για
τρίτη χρονιά, αφότου η Ομάδα «Θέαμα» του Γιάννη Κακλέα αναγκάστηκε να τον
εγκαταλείψει και το κτίριο πέρασε στα χέρια του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων με
την προοπτική να γκρεμιστεί και στη θέση του να κτιστεί σχολείο.

Το έργο στην Ελλάδα ανέβηκε για τελευταία φορά τη σεζόν 2003-2004, στην
Θεσσαλονίκη, απ’ την Λυδία Φωτοπούλου και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο που
συνυπέγραφαν τη σκηνοθεσία κι έπαιζαν όλους τους ρόλους, για να παρουσιαστεί
σε επανάληψη πέρσι – και στην Αθήνα.

Δεν πάνε όλα κατ’ ευχήν στα σχέδια, στα προγράμματα, στις
συνεργασίες… – και στο θέατρο.

Με σκηνοθέτη τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο άρχισαν οι δοκιμές στο
«Μεταξουργείο», στον «Γυάλινο κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς. Με την υπογραφή,
τελικά, του Σέρβου σκηνοθέτη Νεμπόισα Μπράντιτς – καλλιτεχνικού διευθυντή του
Εθνικού Θεάτρου του Βελιγραδίου άλλοτε, του Δραματικού Θεάτρου του Βελιγραδίου
σήμερα -, τον οποίο η Άννα Βαγενά είχε γνωρίσει όταν έπαιξε τον «Γάμο» της στο
Βελιγράδι και τον μετακάλεσε, έκανε πρεμιέρα η παράσταση.

Ματαιώθηκε επίσης, δυστυχώς, η συνεργασία – που σας έγραφα προ καιρού –
στον «Φούρνο» δυο πολυτάλαντων νέων του καλλιτεχνικού χώρου: της ηθοποιού,
περφόρμερ και μουσικού Φένιας Παπαδόδημα (φωτογραφία) – πρόσφατα τιμήθηκε με
το Βραβείο Ελευθερία Σαπουντζή 2005 – και του σκηνοθέτη και μουσικού Σωτήρη
Καραμεσίνη, οι οποίοι σχεδίαζαν ένα μονόλογο – σύνθεση κειμένων και μουσικών
που θα ερμήνευε η πρώτη. Αιτία, δισκογραφικές υποχρεώσεις της Φένιας
Παπαδόδημα.

Αλλά και η κυπριώτικη παράσταση «Μνήμη Αντιγόνης μνήμα» της Δέσποινας
Γκάτζιου και του Θεάτρου «Λέξη» που σας έλεγα πως πρόκειται να παιχτεί στο
«Σφενδόνη» δεν ταξίδεψε τελικά λόγω υποχρεώσεων των ηθοποιών της στην Κύπρο.
Ίσως αργότερα.

Μωρέ, ένα έχω διαπιστώσει: Σε τίποτα, ουδέποτε, πουθενά δεν είμαστε
έγκαιρα έτοιμοι οι Έλληνες. Ως άνθρωποι, ως ομάδες, ως χώρα, ως κράτος…
(Ούτε καν στους Ολυμπιακούς δεν ήμασταν – τρέχαμε μέχρι την τελευταία στιγμή
να προκάνουμε, να τα κουκουλώσουμε…).

Εξαιρούνται οι εκλογές. Μόνο εκεί είμαστε έγκαιρα έτοιμοι! Δυο χρόνια
πριν έχουμε αρχίσει τις συζητήσεις για τις δημοτικές – νομαρχιακές, ένα χρόνο
πριν ήδη ψιλοανακοινώνονται, μαλλιοτραβιούνται και καρφώνονται οι υποψήφιοι.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Αχ, Εθνικό μου Θέατρο… Εθνικό μου, εσύ! Με τα ωραία σου! (Τα
προγράμματα των παραστάσεών σου…).

«Ο κύκλος με την κιμωλία» επαναλαμβάνεται για δεύτερη σεζόν στο
«Κάππα», μήνες μεσολάβησαν απ’ την πρεμιέρα, καλά, κανένας δε σφύριξε στους
επιμελητές του προγράμματος ότι μεταφραστής στο «Μικρό όργανον για το θέατρο»
του Μπέρτολτ Μπρεχτ των εκδόσεων «Κάλβος», που δυο αποσπάσματά του έχουν
περιλάβει στην ύλη, είναι η – πάντα ενεργή – Αγγέλα Βερυκοκάκη; Κι όχι ο
«Άγγελος Βερυκοκάκης» όπως δυο φορές αναγράφεται; Κάπως περίεργα – δεν
αμφιβάλλω – θα ‘ναι τυπωμένο το όνομα στο βιβλίο, δεν ήξεραν… E, δε ρώταγαν;

Αμ, τα μεταξωτά προγράμματα θέλουν κι επιδέξιους επιμελητές…

Μες στην αγωνία το κορίτσι του γραφείου δημοσίων σχέσεων: «Σας ήρθε το
σωστό φαξ;». Για την επιθεώρηση του «Περοκέ». Με Στάθη Ψάλτη, Βάσια Τριφύλλη
(φωτογραφία), Κώστα Τσάκωνα… Που ‘κανε πρεμιέρα την περασμένη βδομάδα.

Δηλαδή; «Τον άλλαξε τον τίτλο ο κ. Παρίσης (σ.σ.: ο παραγωγός του
«Περοκέ») και δε θυμόμαστε: σας στείλαμε το αλλαγμένο δελτίο Τύπου ή το
παλιό;». Και πώς είναι ο τίτλος ο σωστός; «Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι
θαλασσιές οι τσούχτρες». Κι ο αρχικός ποιος ήταν; «Οι θαλασσιές οι τσούχτρες».

Άρα, ως προκύπτει εκ των συμφραζομένων, στις «θαλασσιές» τις τσούχτρες
– για να μην τις κακοκαρδίσουν, προφανώς, τις «θαλασσιές» και θιγούν… – το
σκέφτηκαν καλύτερα και πρόσθεσαν και «πράσινες» και «κόκκινες» – κατιτίς το
υπερκομματικόν.

Εγνωσμένος νεοδημοκράτης ο κ. Αλέξανδρος Παρίσης μηηηη μου πει ότι τον
άλλαξε τον τίτλο χάριν… ευφωνίας. Μη μου πει!

Ένας αγνώριστος Άλκις Κούρκουλος. Μια αγνώριστη Ελένη Καστάνη. Σε σκηνοθεσία
Έλλης Παπακωνσταντίνου, στο έργο της Καρολάιν Λιτς «Ο μυστήριος Mr Love» που
επαναλαμβάνεται στο «Ιλίσια – Βολανάκης». Δεν είναι τυχαίο που άρεσε τόσο…
Διαπιστώστε το!