PIΠEΣ H παγίδα

ΔΕΝ θα πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι διαδηλώσεις των
Τσάμηδων στους Αγίους Σαράντα ήταν μια καλά στημένη παγίδα, η οποία είχε ως
στόχο να καταγραφούν για μια ακόμα φορά και με τον πιο εμφανή τρόπο οι
αλβανικές διεκδικήσεις. Το ότι διάλεξαν την επίσκεψη του Προέδρου της
Δημοκρατίας για να προχωρήσουν σε μια τόσο προσχεδιασμένη πρόκληση,
αδιαφορώντας για τις παρενέργειες, θα πρέπει ασφαλώς να αποτελέσει ένα
πρόσθετο στοιχείο προβληματισμού για την ελληνική πλευρά. Το πρόβλημα είναι
προφανώς σοβαρότερο από όσο θέλαμε να πιστεύουμε.

ΜΠΟΡΟΥΣΕ να είχε αποφευχθεί το επεισόδιο; Πιθανότατα. Γιατί εδώ και
πολλές ημέρες ο αλβανικός Τύπος προϊδέαζε για το τι θα συμβεί και η ελληνική
πρεσβεία στα Τίρανα είχε ενημερώσει την Αθήνα. Οι ενέργειες που έγιναν όμως
δεν έφεραν το παραμικρό αποτέλεσμα. Προφανώς είτε η ελληνική κυβέρνηση δεν
κατάφερε να καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί τέτοιου είδους
προβοκάτσιες είτε η αλβανική αδιαφόρησε για τις συνέπειες. Αν συνέβη το πρώτο,
το υπουργείο των Εξωτερικών έχει ιδιαίτερες ευθύνες.

ΥΠΑΡΧΕΙ ωστόσο και μια ακόμα σοβαρότερη διάσταση του προβλήματος. Τους
τελευταίους μήνες η ελληνική κυβέρνηση έχει καταφέρει να επιστρέψει στην
εξωτερική πολιτική των αρχών του ’90, όταν δηλαδή είχαμε ανοικτά μέτωπα με
όλους τους γείτονες πλην Βουλγαρίας. Χρειάστηκε μια δεκαετία σχεδιασμένων
πρωτοβουλιών ώστε να καταφέρουμε από μέρος του προβλήματος των Βαλκανίων να
γίνουμε ένας από τους σοβαρότερους παράγοντες σταθερότητας. Σιγά σιγά
διολισθαίνουμε ξανά στο παρελθόν. Γιατί βέβαια η αδράνεια και η παθητικότητα
δεν συνιστούν εξωτερική πολιτική!