ΓNΩMH Tο τέλος του εφιάλτη

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ήταν ένας ατελείωτος πολιτικός εφιάλτης. Για μερικούς
από εμάς που παραμείναμε στη σιγουριά και την άνεση της καθημερινής μας ζωής ο
εφιάλτης ήταν απλώς κάτι διανοητικό: είχαμε καταλάβει από την αρχή πως η
κυβέρνηση Μπους ήταν κυνική, ανέντιμη και ανίκανη, αλλά για πολύ καιρό δεν τα
καταφέρναμε να κάνουμε κι άλλους να δουν τα προφανή. Για άλλους – και φυσικά
για εκείνους τους Αμερικανούς που η ζωή τους κινδύνευε σε έναν πόλεμο που η
αληθινή λογική του δεν εξηγήθηκε ποτέ – ο εφιάλτης ήταν πολύ πιο
συγκεκριμένος.

Αυτός ο εφιάλτης λοιπόν φτάνει επιτέλους σε ένα τέλος; Ναι, έτσι νομίζω. Δεν
έχω ιδέα αν ο Πάτρικ Φιτζέραλντ, ο ειδικός ανακριτής, θα παραπέμψει και άλλους
στη Δικαιοσύνη για την υπόθεση Πλέιμ. Εν πάση περιπτώσει, δεν συμμερίζομαι τις
φαντασιώσεις ότι ο Ντικ Τσέινι θα υποχρεωθεί να παραιτηθεί. Ακόμη και ο Καρλ
Ρόουβ ίσως διατηρηθεί στο πόστο του. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η κυβέρνηση Μπους
θα παραπαίει για τρία χρόνια ακόμη. Όμως έχει πια αποκαλυφθεί η δολιότητά της.
Τι ακριβώς εννοώ με τη δολιότητα; Κυρίως τον τρόπο με τον οποίο μια κυβέρνηση
με ένα σχεδόν απαράμιλλο ρεκόρ πολιτικών αποτυχιών κατόρθωσε παρ’ όλα αυτά να
κυριαρχήσει πολιτικά χάρη σε μερικούς προσεκτικά καλλιεργημένους μύθους.

Το ρεκόρ των πολιτικών αποτυχιών είναι πραγματικά αξιοσημείωτο. Μερικές φορές
έχει κανείς την εντύπωση πως ο Τζορτζ Μπους και ο Ντικ Τσέινι είναι Μίδες από
την ανάποδη: ό,τι κι αν πιάσουν στα χέρια τους, από την ανασυγκρότηση του Ιράκ
μέχρι την κρίση του κυκλώνα Κατρίνα και από τη φαρμακευτική κάλυψη μέχρι το
κυνήγι του Οσάμα Μπιν Λάντεν, γίνεται σκουπίδια. Ακόμη και αυτά που εκ πρώτης
όψεως μοιάζουν με επιτυχίες, στο βάθος τους είναι αποτυχίες: για παράδειγμα,
το πραγματικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν μπορεί να είναι αυξημένο, αλλά οι
πραγματικοί μισθοί έχουν μειωθεί. Αυτή η κυβέρνηση οικοδόμησε την εξουσία της
πάνω σε μύθους: τον ηγετικό μύθο του προέδρου, τον απεχθή μύθο ότι η κυβέρνηση
είναι πατριωτική ενώ οι επικριτές της δεν είναι. Αν αφαιρέσουμε αυτούς τους
μύθους, δεν απομένει τίποτα από την κυβέρνηση. Όσο για τα μέσα ενημέρωσης,
περιλαμβανομένης και αυτής της εφημερίδας, οι αποτυχίες τους που έκαναν εφικτό
αυτό τον εφιάλτη άρχισαν πολύ νωρίτερα, τις πρώτες εβδομάδες μετά την 11η
Σεπτεμβρίου, όταν πρόθυμα βοηθούσαν τους πολιτικούς ηγέτες να διαμορφώσουν μία
ψευδή εικόνα του πραγματικού εαυτού τους. Ο εφιάλτης λοιπόν δεν θα τελειώσει
πραγματικά αν δεν αναρωτηθούν πρώτα οι δημοσιογράφοι: τι γνωρίζαμε, πότε το
είχαμε μάθει και γιατί δεν το είπαμε στο κοινό;