Παρέα ενηλίκων-παιδιών

H «παρέα» τού «Παραπέντε», που το σκάει από την επιτήρηση των «βασανιστών» ενηλίκων, φτιάχνει τη συμμοριούλα της και ψάχνει τον δολοφόνο

Άνθρωποι που μοιάζουν αφελείς, ίσως και λίγο βλάκες, στην πραγματικότητα
προτιμούν να αποσύρονται παρά να κοντράρονται με το περιβάλλον, γι’ αυτό
μοιάζουν «εξωτικοί», ζουν μάλλον καταπιεσμένοι από «αγαπημένα» πρόσωπα και γι’
αυτό αρπάζουν με ενθουσιασμό την πρώτη ευκαιρία που τους δίνεται για να
«αποδράσουν» ή για να «ενηλικιωθούν».

Αυτοί οι ενήλικοι-παιδιά είναι η «παρέα» των ηρώων του «Παραπέντε»
(Mega), μια κωμωδία «νέας γενιάς» με πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες που ξεφεύγουν
από τους μικροαστικούς κώδικες της παράδοσης του ασπρόμαυρου ελληνικού σινεμά.
Δεν υπάρχουν πρότυπα του Καλού ή του Κακού, δεν διαθέτουν τίποτε εξαιρετικό,
ούτε καν όνειρα, μάλλον πλήττουν και σίγουρα δεν έχουν τη λάμψη του
«πρωταγωνιστή».

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό των σειρών του είδους είναι η αδιευκρίνιστη εικόνα
των δύο φύλων. H σεξουαλικότητα αθέατη, ενώ απουσιάζουν και τα κλισέ της
συμπεριφοράς ανδρών και γυναικών. Πουθενά δεν υπάρχει η «εικόνα» του τολμηρού
αρσενικού ή της ωραίας και μοιραίας. Άνδρες και γυναίκες της παράδοξης παρέας
του «Παραπέντε» έχουν ακριβώς την ίδια δειλία, επιλέγουν την παιδιάστικη
υπεκφυγή όταν τους ζαλίζουν οι «γύρω» τους και θυμίζουν την α-σεξουαλικότητα
των ηρώων του Μίκι Μάους.

Συναντιούνται σε ένα ανσασέρ, που λόγω βλάβης ακινητοποιείται. Πεθαίνει
μπροστά στα μάτια τους δηλητηριασμένος ένας βουλευτής. Είναι οι μόνοι που
βρίσκονται κοντά του εκείνη την άγρια ώρα και οι μόνοι που ακούνε τα τελευταία
του λόγια, τα οποία τους κατευθύνουν να βρουν τον δολοφόνο.

Θέμα τιμής για όλους; Μάλλον περισσότερο είναι η αφορμή για τη μικρή προσωπική
τους επανάσταση. H Ζουμπουλία, μια απολαυστική Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στον
ρόλο ζουμπουρλής επαρχιώτισσας μάνας, η οποία μεγάλωσε μόνη την κορούλα της με
στερήσεις για να τη σπουδάσει και να την καλοπαντρέψει. Τόσο πολύ την
καλοπάντρεψε, ώστε απέκτησε ψηλομύτα συμπεθέρα, η οποία την αντιμετωπίζει σαν
υπηρετικό προσωπικό.

Ο Σπύρος (Γιώργος Καπουτζίδης, που υπογράφει και το σενάριο, όπως και
το περσινό των «Σαββατογεννημένων») ζει με τη γιαγιά και τη θεία του,
τηλεορασόπληκτες, με την απομυζητική συμπεριφορά των ηλικιωμένων προς τους
νεωτέρους θέλουν να ανακατεύονται σε όλα. Ο Φώτης (Αργύρης Αγγέλου), παιδί για
όλες τις δουλειές στο κανάλι του μπαμπά του, εξαρτημένος από αυτόν,
καταπιεσμένος, θέλει επιτέλους να ενηλικιωθεί.

H Ντάλια (εξαιρετική η Σμαράγδα Καρύδη), ωραιότατη, πλουσιότατη και πανηλίθια,
αλλά στην πραγματικότητα απλώς βαριεστημένη, που προτιμάει να κάνει τη χαζή
αντί να πονοκεφαλιάζει για την περιουσία της.

Θα ενωθούν όλοι σε ένα είδος «συμμορίας» του Καλού και κρυφά από τον «έξω
κόσμο» θα προσπαθήσουν να βρουν τον δολοφόνο. Ενήλικοι-παιδιά στο πρότυπο
μυρίων παιδικών αναγνωσμάτων με παρόμοια υπόθεση, όπου τα παιδιά «συνωμοτούν»
και βάζουν τα γυαλιά σε ενηλίκους.

Απολαυστικές ατάκες, που αποτυπώνουν το κρυμμένο χιούμορ κάθε αφασικής
συνομιλίας καθημερινών ανθρώπων, δίνουν την αίσθηση ενός κλειστού, αστείου
κόσμου, σαν τον κόσμο των παιδιών ή τον κόσμο των παιδικών κόμικς.

Το «Παραπέντε» δεν είναι παρά ένα τηλεοπτικό «κόμικς», με ενηλίκους που έχουν
τις σκανταλιάρικες αντιδράσεις και την αφέλεια ηρώων του Ντίσνεϊ. Το «σκάνε»
για να ζήσουν την περιπέτεια, σαν τον Χιούι, τον Ντιούι και τον Λιούι όταν την
κοπανούν από τον θείο Ντόναλντ. Φυσικά, κάνουν το καλό, φυγαδεύουν τη
γραμματέα του βουλευτή για να μην τη σκοτώσουν. H σκηνή είναι απολαυστική, με
γλυκερή μουσική υπόκρουση, καθώς της δίνει η Ντάλια τον σοφέρ της και τη
λιμουζίνα της για να πάει στο αεροδρόμιο, να πετάξει με το προσωπικό της τζετ,
να φθάσει στο Λονδίνο, όπου θα δουλέψει σε μία από τις επιχειρήσεις της και
για τα πρώτα της έξοδα τής προσφέρει και μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα.

Το «Παραπέντε» έχει πετύχει τη συνταγή που συνδυάζει ζαβολιά, αθωότητα,
γλυκεράδα και ακραία υπερβολή. Προσφέρει έναν κλειστοφοβικό, αλλά αστείο κόσμο
ενηλίκων-παιδιών που δεν υπακούουν στους καθιερωμένους κοινωνικούς κώδικες,
αλλά σε εκείνους της «παρέας», της «μικροσυμμορίας», ακριβώς όπως εκείνος που
αρέσει στα πιτσιρίκια ή σε ενηλίκους που νοσταλγούν την παιδική ηλικία.