«Δεν σώζουμε τον κόσμο. Aς το κάνουν άλλοι!»

«Πότε θα έρθουμε στην Ελλάδα, ακριβώς, δεν ξέρω. Αλλά αφού παίξαμε μια φορά, γιατί να μην ξαναπαίξουμε;». Με αυτό το απλό σκεπτικό ο Γκεμ καθησυχάζει τους ανυπόμονους Έλληνες θαυμαστές των Oasis

«Ποτέ δεν ξέρεις. Τώρα είμαστε εδώ και μιλάμε για τους Oasis και το βράδυ
μπορεί οι Oasis να μην υπάρχουν. Με τους αδελφούς Γκάλαχερ δεν ξέρεις τι θα
σου ξημερώσει. Όσο ταλέντο έχουν, άλλο τόσο είναι απρόβλεπτοι». Ο Γκεμ Άρτσερ
δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Και προτού
προλάβεις να ρωτήσεις πώς είναι να ζει κανείς στο βασίλειο της αβεβαιότητας, ο
κιθαρίστας του σούπερ γκρουπ της δεκαετίας του ’90 συμπληρώνει: «Συναρπαστικό
δεν είναι;!».

Στην ιστορία των Oasis, του συγκροτήματος που όσο κανένα άλλο άγγιξε – στην
αντίληψη τουλάχιστον των Βρετανών – τον μύθο των Beatles, τα συναρπαστικά
πράγματα συμβαίνουν όσο εύκολα ανοίγει ένα κουτάκι μπίρα. Και σε πολλά επίπεδα
– από το καθαρά μουσικό έως το καθαρά εμπορικό, στη φήμη και στη ματαιοδοξία
και στο μοντέρνο κουτσομπολιό, που αν είναι σήμερα θεσμός το οφείλουμε στους
Oasis. Σε αυτούς και στον Μπέκαμ. Εκπληκτικό, πάντως, από μόνο του είναι πως
συνεχίζουν να είναι ζωντανοί στη σκηνή και να έχουν νέο άλμπουμ με τον
εύγλωττο τίτλο «Don’t Believe the Truth» (Sony). Όταν από την εταιρεία είπαν
πως δίνουν συνέντευξη, όμως ούτε ο Λίαμ ούτε ο Νόελ θα είναι διαθέσιμοι,
σκέφτηκα: στ’ αλήθεια, τι σόι Oasis συνέντευξη θα ήταν αυτή. Με μια δεύτερη
σκέψη, όμως, μήπως θα ήταν καλύτερα; Μήπως θα ήταν πιο… Oasis αυτό; Την
προηγούμενη φορά που είχα Νόελ και Λίαμ απέναντί μου ήταν… λόγια προς
κατανάλωση εντός του μεγάλου Νησιού (άντε και του πράσινου νησιού στα δυτικά).

«Αυτό που συμβαίνει τώρα – περισσότερο από ποτέ – είναι πως λειτουργούμε ως
γκρουπ. Ο καθένας έχει τις ιδέες του, γράφουμε τραγούδια, ανταλλάσσουμε
απόψεις. Διαφωνίες υπάρχουν, και όχι λίγες. Και καβγάδες. Οι πιο πολλοί
καβγάδες προκαλούνται από μουσικές που ακούμε. Αν για παράδειγμα ο Νόελ πάρει
είδηση πως το γουόκμαν μου παίζει Beach Boys είναι ικανός να το πάρει να το
πετάξει από το παράθυρο». Άρα δεν είναι ψέματα αυτά που γράφονται κατά
καιρούς. «Οκέι, λέγονται διάφορα. Οι Γκάλαχερ έχουν άποψη και τη λένε, όμως να
σου πω τι πιστεύω ότι γίνεται με τον Τύπο. H κάθε γενιά δημοσιογράφων θέλει να
έχει τη δική της τοποθέτηση απέναντι στους Oasis, οπότε τώρα έχουμε έναν ακόμη
γύρο». Σε ετοιμότητα, λοιπόν, για την επόμενη κορόνα διά στόματος Γκάλαχερ,
που πρόσφατα εξέφρασαν την απαξίωσή τους για ουκ ολίγους συναδέλφους τους
(βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει).

«Βρισκόμασταν στην Αμερική όταν μάθαμε πως εξαντλήθηκαν τα 250.000
εισιτήρια σε χρόνο ρεκόρ. Και σε εποχή που δεν είχαμε καν άλμπουμ καινούργιο.
Είναι απίστευτο. Οι φαν μάς συγκλονίζουν. Δεν μπορώ να ξεχάσω έναν Αμερικανό
θαυμαστή που ξεκίνησε από το Όστιν του Τέξας και ήρθε στο Μάντσεστερ για να
μας ακούσει, επειδή σκέφθηκε – όπως είπε – ότι θα ήμασταν πολύ διαφορετικοί
στην πόλη μας». Κάτι τέτοια είναι που τρελαίνουν τους καλλιτέχνες, αλλά ο Γκεμ
που βρίσκεται στο όχημα των Oasis από το 1999, όταν αποχώρησε ο Πολ Άρθουρς
είναι καλά γειωμένος. «H προτεραιότητά μου είναι η οικογένειά μου και τα απλά
πράγματα στη ζωή. Μου αρέσει να ζωγραφίζω, να βγαίνω με φίλους και να περνάω
καλά. Όχι, δεν θέλω να σώσω τον κόσμο – μακάρι να μπορούσα -, ας το κάνουν
άλλοι αυτό!».