ANAΛΩΣIMA Xειμερινά ενδύματα

Στους δρόμους βγήκαν με τον ήλιο τα χειμωνιάτικα και φάνταξαν άχαρα και
σκούρα. Τι ήθελε το φθινόπωρο να ξαναγυρίσει εδώ, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια
που το είχαμε ξεσυνηθίσει; Και γκρινιάζαμε κιόλας ότι μας έχει ξεχάσει και
λέγαμε ότι μας έλειπε. Ποτέ δεν θα ξαναγκρινιάξω ότι μου λείπει το φθινόπωρο.
Τι θα κάνουμε το τριήμερο στην παραθαλάσσια εκδρομή; Βοτσαλάκια θα πετάμε στο
νερό. Κατεβάζω κι εγώ τα ρούχα, Οκτώβρη τα μπουφάν, μόνο που δεν κλαίω. Τι
καταθλιπτική διαδικασία… Τα ρούχα είναι ίδια όπως όταν μαζεύτηκαν την
άνοιξη, μόνο πιο τσαλακωμένα. Δεν τα πήρε μια νεράιδα να τα φρεσκάρει λίγο.
Γιατί δεν έχουν βρει οι βιομήχανοι υφασμάτων υλικά που να μεταμορφώνονται μέσα
στο καλοκαίρι, όταν μαζεύονται στις ντουλάπες και στα πατάρια; Τόσα πράγματα
εφευρέθηκαν, από ρούχα είμαστε στην αρχαία Αίγυπτο. Καλύτερο ύφασμα παραμένει
το λινό. Κάποτε λανσάρισαν ρούχα από χαρτί, αλλά δεν έπιασε η ιδέα. Κι όμως θα
ήταν ωραία, θα τα φορούσες λίγο και μετά θα σκίζονταν, θα τα πήγαινες στον
κάδο ανακύκλωσης, ούτε πλύσιμο, ούτε σιδέρωμα, ούτε κρέμασμα, ούτε ντουλάπια,
ούτε «μάζεψε παιδί μου την μπλούζα σου» και τα σχετικά. Είμαστε σκλάβοι των
υφασμάτων στον πολιτισμένο κόσμο. Μάζευε, δίπλωνε, κρέμαγε, δοκίμαζε, ράβε,
ξήλωνε, πόσες ώρες τρώμε από τη ζωή μας; Πόσα χρόνια; Κανένας δεν τολμάει να
ρίξει στην αγορά ρούχα φαγώσιμα, θα τα φοράς όλη τη μέρα και το βράδυ θα τα
τρως να φεύγουν από τη μέση. Κρατσανιστά και χωρίς σάλτσες και ψίχουλα. Ή
έστω, ρούχα για μια εποχή, που θα χαλάνε υποχρεωτικά μέσα σε έξι μήνες και
μετά θα γίνονται λίπασμα, οπότε θα πρέπει να τα πετάμε από το παράθυρο στο
κηπάκι μας, όπως θέλω πάρα πολύ να κάνω τώρα, με τα χειμωνιάτικά μου…