MATIEΣ Mε τα βιβλία

Θέλω να γράψω για τα βιβλία τριών φίλων. Του Π. Κουνάδη, του Δ. Τσαλίδη και
του B. Νέτα. Πριν απ’ όλα, όμως, θέλω να αντιγράψω από την τελευταία ποιητική
συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη «Πεταμένα λεφτά» (Εκδ. Κέδρος) ένα ποίημα, «Ο
πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς», που μου άρεσε πολύ: «Χθες είδα πάλι στον
ύπνο τον πατέρα. Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο.
Κάποιος μας έφερε δύο ποτηράκια και κρασί. – Είσαι καλά; του λέω. – Καλά,
καλά, και μούπιασε το χέρι. – Άντε, στην υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι,
τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι. – Δεν πίνεις; ρώτησα. – Εσύ να
πιεις, απάντησε. Εγώ δεν θέλω να ξεχάσω».

Ο Π. Κουνάδης είναι λάτρης του ρεμπέτικου. Και γνωρίζει τα πάντα γι’ αυτό.
Γιατί διαβάζει, παρακολουθεί και έχει μια καταπληκτική συλλογή δίσκων,
χειρογράφων, ομιλιών, προγραμμάτων, τεκμηρίων και ηχογραφήσεων. Πολιτικός
μηχανικός, παραγωγός δίσκων με χιλιάδες τραγούδια στο μυαλό του και, κυρίως,
άνθρωπος με ευρύτατη καλλιέργεια, μόλις έβγαλε (Εκδόσεις Κατάρτι) ένα βιβλίο
για τον Μάρκο Βαμβακάρη. Το βρήκα υπέροχο! Τίτλος: «Μάρκος Βαμβακάρης». Πόση
αγάπη, πόση τρυφερότητα, πόσος θαυμασμός, πόση αλήθεια γι’ αυτόν τον πολύ
σπουδαίο λαϊκό συνθέτη!

Με τον Δ. Τσαλίδη δουλέψαμε κάτω από την ίδια δημοσιογραφική στέγη, δεκαετίες!
Γλυκός άνθρωπος, ήπιος, ευγενής. Το βιβλίο του «Γιοκ τζάνιμ» (Εκδόσεις Νεφέλη)
μού έφερε πολλές φορές δάκρυα στα μάτια. Ο πατέρας μου μεγάλωσε στην Πόλη, στο
Ορφανοτροφείο της Πριγκίπου κι όλα αυτά που αφηγείται ο Τσαλίδης, με τον τρόπο
που τα λέει, με τις λέξεις που χρησιμοποιεί, μου είναι τόσο οικεία και
αγαπησιάρικα! Βιβλίο μεγάλου πόνου, αλλά και μεγάλης γλυκύτητας το «Γιοκ
τζάνιμ», με ήρωες Ρωμιούς κυρίως, αλλά και Τούρκους, σε μια κρίσιμη – πριν από
50 χρόνια – εποχή, δίκαια, πιστεύω, βρίσκεται στις πρώτες σειρές των ευπώλητων
βιβλίων και «ανεβαίνει» συνεχώς κυκλοφοριακά.

Φίλος παλιός – παππούς κι αυτός -, ο Βίκτωρ Νέτας έγραψε ένα μαγικό βιβλίο –
«Αν τρελαθεί ο Αυτοκράτορας και άλλα παραμύθια» (Εκδόσεις Λιβάνη) – που νομίζω
ότι θα κάνει ξεχωριστή εντύπωση. Σημειώνει ο συγγραφέας: «Από το 1956, που
έγινα δημοσιογράφος, διαβάζω και ακούω πραγματικά παραμύθια και γράφω
προσπαθώντας να ξεχωρίσω τις αληθινές ιστορίες. Τα τελευταία χρόνια αντιγράφω
παραμύθια που μου στέλνει ο Εξιπερί από τον Γαλαξία και εύχομαι να βγουν
αληθινά». Δεν είναι θαυμάσιο;