ANAΛΩΣIMA Πρώτοι και στο στρες

Κάθε τόσο οι ευρωπαϊκές μετρήσεις της ποιότητας ζωής και άλλων τέτοιων
παράξενων πραγμάτων, μας επιβεβαιώνουν ότι, αν και απόγονοι των πιο σημαντικών
προγόνων του κόσμου, πρωταθλητές ποδοσφαίρου και μπάσκετ και αφεντικά πολλών
εργατών από τις γειτονικές χώρες που βρίσκονται σε κακή κατάσταση, δεν είμαστε
στο επίπεδο που νομίζουμε. Αλλά και τόσο πρώτοι στο άγχος της δουλειάς,
απίστευτο μου μοιάζει. 77,2% των Ελλήνων δηλώνουν ότι υφίστανται πίεση στην
εργασία τους και δεύτεροι είναι οι Ρουμάνοι με 59,1%. Τόσο μεγάλη διαφορά, πώς
γίνεται; Και στην ανεργία πρώτοι είμαστε, αλλά η διαφορά είναι μικρότερη. Να
είναι το στρες αληθινό, να ασκείται όντως στους εργαζόμενους ή να είναι
αποτέλεσμα της υπερευαισθησίας μας σε σχέση με την οικογένεια, που επίσης
είναι πολύ πιο ισχυρή στην Ελλάδα από ό,τι σε άλλες χώρες; Ίσως μας τρώει η
αγωνία για το μέλλον της. Να γίνεται κάποιος εκρηκτικός συνδυασμός, πώς θα
κρατήσω την οικογένειά μου στο επίπεδο ζωής που βρίσκεται, πώς θα την
βελτιώσω, πώς θα σπουδάσω τα παιδιά, πώς θα πάρω καλύτερο αυτοκίνητο από τον
γείτονα; Όμως οι Γάλλοι (52,2%) οι Ισπανοί(44%), οι Τσέχοι (32,2%), οι Ούγγροι
(48%) θα έπρεπε να αισθάνονται την ίδια ανασφάλεια για τα ίδια πράγματα,
λογικά. Μας γεννούν εμάς πιο αγχώδεις οι γονείς μας; Ακόμα και οι πιστοί μας
Πορτογάλοι μας έχουν εγκαταλείψει αυτήν τη φορά, με μόνο 43,8% στρες στη
δουλειά τους. Λέτε να παράγουμε πιο στρεσογόνα αφεντικά λόγω κλίματος, λόγω
κουλτούρας, λόγω στυλ; Να κάτι που δύσκολα θα το χωνέψει η εθνική μας εικόνα.
Ας ελπίσουμε ότι απλώς η μέτρηση έγινε την εποχή που συζητούσαν την κατάργηση
της μονιμότητας στο Δημόσιο και το στρες είχε… διαχυθεί επικίνδυνα.