Tα μεταξωτά βρακιά…

Είδε κι απόειδε ο Άγγελος Δεληβορριάς με τα καινούργια τζάκια που
συγκεντρώνουν το χρήμα. Πόσες χιλιάδες επιστολές να γράψει, πόσες σκάλες ν’
ανεβεί, πόσες ώρες να περιμένει, πόσα χειροφιλήματα, πόσα φιλιά στο μάγουλο,
πόσες ομιλίες, βιβλιοκρισίες, πόσες φορές να δανείσει το κύρος της παρουσίας
του, τον ανθό και τη βάσανο της σκέψης του στους έχοντες και για το κοινό
καλό; Όταν χρειάστηκε αυτούς τους ανθρώπους που επαγγέλλονται τους νέους
μαικήνες, τους ευαίσθητους και τους φιλότεχνους, δεν βρήκε απόκριση. Βαρέθηκε
να περιμένει.

…θέλουν κι επιδέξιους…

Πήγε, λοιπόν, και «δανείστηκε» λεφτά ο ίδιος, για να μη χάσει η Ελλάδα την
ευκαιρία ν’ αγοράσει τον θησαυρό των εννέα αργυρών βυζαντινών πιάτων και τώρα
που συγκεντρώθηκε το 50% του απαραίτητου ποσού των ιδιωτικών προσφορών, το
μπαλάκι πέφτει στο υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο καλείται να υλοποιήσει τη
δέσμευσή του και να πληρώσει το υπόλοιπο. Αλλά και πάλι ο Άγγελος προσφέρει
τον εαυτό του και το χάρισμά του μέχρι τα όρια της αντοχής του, συμμετέχοντας
σε επιτροπές κ.ά. Δύσκολα τα βήματα της ανιδιοτελούς χορηγίας στην Ελλάδα της
συλλογικής προσπάθειας. Θέλει παιδεία. Με όλη τη γενναιότητα του εγχειρήματός
του – ένας άνθρωπος πήγε και χρεώθηκε προσωπικά για να γίνει αυτό που ήθελε -,
υπάρχει και μια παραίτηση, μια κούραση από την προσπάθεια να πείσει, να βάλει
τον τροχό της συμμετοχής σε κίνηση. Ο «θησαυρός» δεν είναι μόνο ν’ αποκτηθούν
τα βυζαντινά πιάτα χάρη σ’ ένα απονενοημένο διάβημα. Είναι να κερδηθούν με τη
δύναμη της συλλογικής προσπάθειας. Λίγο ακόμα.