H μεγάλη της ζωής μου Eφεύρεσις

Έχω έναν τρόπο, μόλις πέσω για ύπνο, να κατεβάζω τον γενικό και να φεύγουν
τρέχοντας όλες οι έγνοιες της ημέρας, αλάνθαστο. Δεν πα να έχω του κόσμου τα
προβλήματα (έτσι λέμε τα πολλά δικά μας προβλήματα: «του κόσμου τα
προβλήματα»), εγώ εφαρμόζοντας ένα ιδιότυπο κόλπο που έχω εφεύρει, πολύ
προσωπικό και με κατατεθειμένη πατέντα στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
(χρόνια χρεωμένος), κατορθώνω να διώξω από το μαξιλάρι τα πάντα και
απαλλαγμένο από άγχος προβλήματα και εμμονές (που δόξα τω Θεώ με συντροφεύουν
καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής μου, της καλλιτεχνικής τουλάχιστον) να με
παραδώσω στον ύπνο, κι αν είμαι και καλά σκεπασμένος, να με γλιστρήσω σε ένα
έγχρωμο και ολάνθιστο μεταχολιγουντιανό όνειρο. Ξέρετε, απ’ αυτά που είσαι σ’
ένα κατάρτι, τρέχει μια θάλασσα λουλούδια από κάτω ο έρως, ο Ζέφυρος να σου
περνάει δάχτυλα στα μαλλιά μια δροσερή παλάμη, κι όλο το πέλαγος του ύπνου να
αναβλύζει μυρωδιές από σεντόνια που σε τύλιγαν παιδί. Με λίγα λόγια, έχω
κατορθώσει το ακατόρθωτο. Όποτε θέλω να πατάω ένα κουμπί (του οποίου την
ύπαρξη και την ακριβή θέση μόνο εγώ την ξέρω) και ώωωπ, καλή σας νύχτα.

Έτσι και χθες το βράδυ, κατεβάζω τον γενικό, πατάω και το κουμπί, κλείνω τα
μάτια, κάνω να κοιμηθώ. Τίποτα. Να μπαίνουνε ούτε κι εγώ ξέρω από ποιες
χαραμάδες, ποια κρυφά περάσματα, χίλιες μικρές, μικρές σκέψεις, μαύρες,
κατάμαυρες, με φουντωτές ουρίτσες και κάτι μάτια όλο κακία και σπινθηροβόλισμα
και να χώνονται, να μην μπορώ να τις διώξω. Βάζω σ’ ενέργεια τα μεγάλα μέσα.
Κάνω ότι είμαι άλλος να μη με γνωρίσουν, να πάνε από ‘κεί που ‘ρθανε, μπα
τίποτα, αυτές γελάγανε κι από πάνω με τα χάλια μου. Να σε κοροϊδεύει η ίδια
σου η σκέψη δεν είναι και αστείο πράμα. Ό,τι πέρασε τη μέρα και δεν το
κατάλαβα, αλλά και άλλα παλιά και ξεχασμένα, να ‘ρχονται και να
στρογγυλοκάθονται και να μη λένε να ξεκουμπιστούνε να μ’ αφήσουνε κι εμένα
ήσυχο να κοιμηθώ σαν άνθρωπος.

Ένα νοσοκομείο να με κυνηγάει με τις πιτζάμες του, μια πρωταγωνίστρια, με
δάκρυα στα μάτια να τις ξεβάφουνε το πρόσωπο, να με περιμένει κάτω από τον
γλόμπο της έρημης πλατείας στο Αμπελάκι και «Γιατί κύριε Φασουλή; Τι τρόπος
είναι αυτός; Δεν σέβεστε τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο;» Ο Κεφαλογιάννης με τη
βέργα στο χέρι να δείχνει ένα τρίγωνο από κιμωλία στον πίνακα και «Έστω πους
της καθέτου». H μητέρα μου να κεντάει χωρίς κλωστή και βελόνα, η Μενεγάκη να
σηκώνεται από το εξώφυλλο και να μου ρίχνει έναν καφέ στο πρόσωπο. Καίγομαι,
καίγομαι, φωνάζει ένα κύτταρο του εγκεφάλου, τρέχω για νερό, έχει πλημμυρίσει
το θέατρο δημοσιογράφους, ένας ψάχνει για φλέβα να μου πάρει με μια τεράστια
σύριγγα συνέντευξη. Κάνω να φωνάξω και αντ’ αυτού ακούγεται ο Σέρτζιο Ενρίκο:
«Κολτίβο ούνα ρόζα μπιάνκα…». Έχει κλείσει η Κηφισίας, δεν μπορώ να πάω στην
πρόβα, από το απέναντι αυτοκίνητο ανοίγει το παράθυρο μια κυρία, βγαίνει στο
μπαλκόνι, ποτίζει κάτι γλάστρες, με πουκάμισα ανθισμένα… Σταμάτη, με
θυμάσαι; H Νίτσα είμαι. Καλά δεν βλέπεις το στεφάνι; Το τρίτο είναι. Χτυπάει
μια πόρτα, ο διαχειριστής δεν θέλει να δώσει ΦΠΑ, έρχεται ο Ρεγκούζας κι
αλλάζει κανάλι, ο γιατρός δίνει κλωστή και βελόνα στη μητέρα μου: «Ορίστε»,
της λέει, «του τα ‘βγαλα τα ράμματα».

Κατεβαίνει από τον ουρανό μαζί με το σαλόνι του περιοδικού που τη φιλοξενεί
μια δεκαεφτάρα, με το κωλαράκι σηκωμένο, τα χείλια έτοιμα για το φιλί,
ψιθυρίζει «ο μπαμπάς. Ο μπαμπάς δεν τον πειράζει. M’ αφήνει», χτυπάει το
κουδούνι. H πόρτα είναι. Τρέχω, σηκώνω το τηλέφωνο είναι ο Κύριος Γιωργάκης,
«Παπανδρέου εδώ», μου λέει κι αρχίζει να μιλάει όλο κόμματα, καμία τελεία, για
να μπορώ να τον κόψω στο μοντάζ να βγάλει ο κόσμος ένα νόημα. T’ αφήνω έτσι,
τρέχω για γρηγορόσημο, τρέχω, ιδρώνω, «να ξυπνήσω», λέω, «να ξυπνήσω γιατί
βλέπω όνειρο πως δεν μπορώ να κοιμηθώ». «Δεν είναι όνειρο», μου λέει ένας
πρωθυπουργός με φράκο και τσαρούχια, «είναι ένας απλός εφιάλτης και είναι η
ζωή σου. Θα τα πούμε στο διάλειμμα, αν υπάρξει. Καληνύχτα σας».

EIXA έναν τρόπο, μόλις πέσω για ύπνο, να κατεβάζω τον γενικό και να φεύγουν
τρέχοντας όλες οι έγνοιες της ημέρας, αλάνθαστο…