MATIEΣ Φεστιβάλ (2)

Μου είπαν διάφοροι φίλοι, που βρέθηκαν αυτές τις ημέρες στη Θεσσαλονίκη, ότι
συνεργάτες φωνογραφικών εταιρειών είχαν πάει στο Φεστιβάλ και «την έπεσαν» σε
τραγουδιστές και δημιουργούς, τάζοντάς τους λαγούς με πετραχήλια για να
υπογράψουν μαζί τους συμβόλαια και μετά να τους βάλουν στο «σύστημα».

Τι είναι αυτό το «σύστημα»; «Φέρτε μου τραγούδια», λέει ο εταιριάρχης. Ο
συνθέτης και ο στιχουργός παρουσιάζουν ό,τι καλύτερο έχουν. «Δεν μου αρέσουν.
Φέρτε μου άλλα». Σε λίγο καιρό τον επισκέπτονται στο γραφείο του με νέα
τραγούδια. «Ούτε κι αυτά μου αρέσουν. Προσπαθήστε να γράψετε τραγούδια σαν τα
σουξέ της εποχής. Δηλαδή σαν αυτά που λέει η τάδε, ο δείνα κ.λπ. Μόνο έτσι θα
φέρουμε αποτέλεσμα».

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους τραγουδιστές. Ιδίως με τις
τραγουδίστριες. «Έχεις ωραία φωνή. Αλλά προσπάθησε να τραγουδάς σαν την τάδε.
Όχι ακριβώς. Να έχεις κάτι δικό σου. Αλλά να είσαι στο ίδιο κλίμα με την τάδε
που σου ανέφερα. Άλλωστε, οι δικές σου φωνητικές δυνατότητες είναι πολύ
μεγάλες. Όσο για τραγούδια, μη σε νοιάζει. Θα βρω εγώ αυτά που σου
ταιριάζουν…».

Με αυτό τον τρόπο γίνεται η πολτοποίηση. Οι δημιουργοί θέλουν να
δείξουν τη δουλειά τους και να βγάλουν το ψωμί τους. Οι τραγουδίστριες
ονειρεύονται πάλκα στα μαγαζιά του Μαροσούλη. Και, σε λίγο, έχουμε
κοπιαρισμένα τραγούδια, κοπιαρισμένες φωνές, προϊόντα που ταιριάζουν απόλυτα
στην τηλεόραση.

Αυτός είναι ο κίνδυνος τώρα με το Φεστιβάλ. Ό,τι καινούργιο και φρέσκο
εμφανίζεται, θα το αρπάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα οι δισκάδες. Ενώ το πράγμα θα
ήταν τελείως διαφορετικό αν η EPT, σε συνεργασία με τη ΔΕΘ, γινόταν η ίδια
παραγωγός και διέθετε στην αγορά όλα τα καλά τραγούδια που θα κάνουν εντύπωση
στο Φεστιβάλ. Τραγούδια που θα «έπιαναν», γιατί θα ακούγονταν συχνά απ’ όλα τα
κανάλια της δημόσιας TV.

Αλλά κι αυτό αν δεν γίνει, αν μας ενδιαφέρει όντως το ελληνικό τραγούδι, η EPT
δεν έχει παρά να κάνει τούτο: να αποκλείσει ή να περιορίσει στο ελάχιστο από
τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές της -και είναι πάρα πολλές -τα
τραγουδιστικά «σκουπίδια», πράγμα που συμβαίνει ήδη στον Μελωδία. Με τον τρόπο
αυτό, σιγά σιγά, θ’ αρχίσουν να ξεβουλώνουν τα αυτιά του κόσμου, η ηχητική
ρύπανση θα περιοριστεί, θ’ ανοίξει ο δρόμος για κάτι καλύτερο.