ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαλτ… ψηλά τα χέρια!

Στις οκτώ είχαμε δώσει ραντεβού έξω από ένα καφέ, από τα καλτ της πόλης, και
εκείνος ήρθε στην ώρα του διαβάζοντας ένα από τα καλτ βιβλία που συνηθίζει.
Περιμέναμε λίγο και τους άλλους – αυτοί και αν είναι καλτ τύποι! – για να πάμε
να δούμε μια καλτ ταινία, ενός πολύ καλτ σκηνοθέτη, που μας είχε συστήσει να
μη χάσουμε ένας φίλος από το καλτ συγκρότημα «Περιστασιακές Χρυσόμυγες».
Βέβαια κάποιοι έφυγαν για να προλάβουν την καλτ σειρά που δείχνει το κανάλι,
μια πολύ καλτ ώρα, γύρω στις τρεις τα ξημερώματα. Οι υπόλοιποι πήγαμε σε ένα
ωραίο – καλτ όμως – μπαρ που σερβίρει (τι άλλο;) το πιο καλτ κοκτέιλ που έχεις
φανταστεί. Το άλλο πρωί βέβαια είχα τον πιο καλτ πονοκέφαλο, αλλά καλά να
πάθω. Cult και κάτω.

Αλλά, όχι άλλο cult παρακαλώ. Ψάξτε λέξεις, βρείτε λέξεις, σβήστε λέξεις, εν
ανάγκη χτίστε λέξεις, αλλά στείλτε αυτό το cult αλλού, στην αναζήτηση της
χαμένης ταυτότητάς του, στη χώρα τού ποτέ ποτέ ή για διακοπές στη Χαβάη.
Αλλιώς, θα συνεχίζουμε να ανοίγουμε το καλτ ψυγείο μας όταν μας πιάνει καλτ
δίψα, για να βρίσκουμε καλτ ημερομηνίες λήξεως σε κουτάκια καλτ χυμού
γκρέιπ-φρουτ (αδιευκρίνιστο αν καλτ ήταν το κουτάκι ή το γκρέιπ-φρουτ). Το
cult παραμονεύει στο σκοτάδι, σαν κάτι που δεν σημαίνει πια τίποτε, δημοφιλές
όπως πολλά, αλλά τίποτε, άδειο, ούτε καν μισοάδειο. Αν ήταν πραγματικά καλτ,
να είστε σίγουροι, δεν θα το ξέραμε. Ή θα ήταν τόσο cult που δεν χρειαζόταν
πραγματικά να το πεις. Από τότε που βγήκε στην πιάτσα έγινε η ζελατίνη που
τυλίγει οτιδήποτε θέλουμε σώνει και καλά να δείξουμε ότι είναι ξεχωριστό.
Ορκίστηκα, ποτέ πια καλτ – την επόμενη φορά που θα το γράψω, να χαθεί το
κείμενο (που να είναι και μεγάλο) από την οθόνη και να μην το βρίσκω πουθενά
στα αποθηκευμένα, παρά σε μια χωματερή όπου θα σαπίζει μαζί με όλα τα προϊόντα
της cult-ο-μανίας μας.